Adriana dicht - deel 7

 

01. Thuiskomen - 02. Woorden - 03. Een droom - 04. Zomers strandgevoel - 05. Reis in het heelal - 06. Karma - 07. Massagraf - 08. Soldatenkerkhof - 09. Terug naar mezelf - 10. Vrijheid - 11. Zomer 2016 - 12. Oorlog - 13. Nieuwe euthanasiewet - 14. De bekoring

 

01. Thuiskomen

 

Ik voel me als eens zwerver

die zoekende

al ontelbare eeuwen lang

terug naar huis wil

 

Niet wetende

waar ik het moet zoeken

dool ik blindelings rond

in duisternis

 

Mijn thuis is het licht

wat doofde

en ik zelf moet herscheppen

29.9.2012

Adriana

 

02. Woorden

 

Gedachten zijn krachten

doen woorden ontstaan

Sprekende woorden

die voorbij gaan

 

Woorden

zwart op wit papier

om vast te leggen

op mijn manier

 

wat ik wil overdragen

op medemensen

Ik kan er mee uitdrukken

al mijn wensen

 

Ik kan me verschuilen

achter nietszeggende woorden

masker op

zonder te verwoorden

wat er in mijn binnenste zit

 

Dat ligt niet in mijn aard

dus masker af

Ik ben zoals ik ben

en wie me niet wil aanvaarden

Nou én?

 

28.9.2013

Adriana

 

03. Een droom

 

Wij zagen hoe de ruimte brak, verdween

Hoe de zon toch scheen, in het diepe duister

Zijn warmte stralend om ons heen

nodigde uit tot stil gefluister

 

Waar is de horizon gebleven?

een onbegrensd gevoel komt op ons af

en al is het dan maar héél even

het leek alsof de dood ons nu omgaf

 

Ik werd wakker en kwam tot de ontdekking

het is slechts een droom met heel veel fantasie

De betekenis is dus van een andere strekking

Thema voor de cursus filosofie?

 

Adriana  5.1.2015

 

 

04. Zomers strandgevoel

 

Ik loop langs het strand

met aan mijn hand

mijn kleine lieveling (Fanny mijn hondje)

ze tippelt mee

en ziet de zee

de golven die bewegen

 

Ik voel me één

en zie meteen

een kleine meeuw neerstrijken

met in haar bek

een lekkerbek

die ligt daar voor het grijpen

 

Het ruisen van de zee

dat neemt me mee

naar oergevoelens van weleer

toen zee nog een oersoep was

en ik me wentelde in die plas

tot embryo geworden

 

2015 Adriana

 

05. Reis in het heelal

 

Reis om de wereld? Dat kleine bolleke? Wel nee, dat is zo nietig ten opzichte van al die andere planeten, ik maak een reis door het heelal. Dat doe ik zonder vleugels, met de snelheid van mijn gedachten.

Allereerst activeer ik mijn onderbewustzijn en zie hoe geleidelijk aan over miljarden tijdperken de energie steeds compacter wordt, hoe gassen in kleuren ontstaan, hoe uiteindelijk de kleur goud en paars overheersen, het duister wordt en een kleine energiebal ter grootte van een tennisbal zich manifesteert in de ruimte.

Heel de ruimte siddert en trilt………….. de kleine bal spat uiteen, splitst zich, een explosie die zijn weerga niet kent. De ruimte is nu gevuld met ontelbare lichtvonken, een schouwspel niet vergelijkbaar met Hiroshima – Nagasaki of geen enkel vuurwerk. Dit is het begin ( nou ja het begin, het was er altijd al in de kern) van de schepping.

Iedere lichtvonk is als een kopie van de "tennisbal” waaruit hij voortkomt en zal zichzelf scheppen tot mens, dier, planeet, ster, plant, etc….. Deze zelfscheppende eigenschappen krijgen we mee van de "tennisbal”, onze "vader en moeder”.

Ik sla dit alles gade hoe na miljarden tijdperken dit alles zichzelf tot verdere ontwikkeling brengt.

Er ontstaat protoplasma (gassen) die zich na verloop van tijd ontwikkelen tot plasma, er vormen zich nl. vliesjes rondom het gas. Ze hebben een plus en een min in zich, zowel het mannelijke als het vrouwelijke, precies zoals de "tennisbal” ook in zich heeft. Het mannelijke maar ook het vrouwelijke, de plus trekt de min aan en en omgekeerd de min de plus. Dit is het prille ontstaan van de mens.

Na verloop van tijd ontstaat een embryo, precies zoals nu nog steeds gebeurt in de baarmoeder. De embryo’s zwemmen ook in het vocht, wat door henzelf "geproduceerd” wordt. Sommigen noemen dit de oersoep.

Ik sla dit alles gade en zie hoe stilaan deze embryo’s sterven, het stoffelijke vergaat, maar steeds weer ontstaan er nieuwe, die beter ontwikkeld zijn, totdat ze er uitzien als vissen. Bezielde vissen, want waren ze niet bezield, zouden ze niet leven. Het zijn nog onbewuste levens, die alleen instinctief reageren, hun "geest” (onderbewustzijn) dient nog opgebouwd te worden.

Ik zie ook hoe uit de rest-energie van de menselijke cel het dier ontstaat en vanuit dit dierlijke de rest van de schepping.

Ik zie ook, dat na verloop van tijd, de "vissen” het water willen verlaten en de oever opklimmen. Een bewijs, dat hun kringloop op deze planeet (door henzelf geschapen) ten einde is. Zij zijn stilaan toe aan een ander soort omgeving. Het scheppen van een andere planeet waarop ze wel kunnen gedijen gaat rustig voort.

Ik volg dit alles alsof het een film is en zie de ene na de andere planeet ontstaan. Het ene na het andere zonnestelsel, passend bij de "persoonlijkheden” die er op wonen. Hun ziel, geest en lichaam is aangepast aan hun natuurlijke omgeving, aan hun eigen planetenstelsel. Op de eerste planeet kunnen ze niet meer leven, daar zouden ze onmiddellijk sterven.

Begrijpelijk dat de mens zomaar niet naar de Maan of Mars kan gaan, zonder uitrusting. Destijds leefde hij in de Maan en op Mars en paste zijn "lichaam” bij die ruimte, nu niet meer. Restanten van menselijk leven vindt men nog wel op de Maan en Mars, de geleerden zijn hier volop mee bezig om dit uit te zoeken. Ooit zullen ze zo ver zijn, dat ze hiervan overtuigd zijn.

Begrijpelijk dat al die miljarden zonnestelsels er niet zijn om als kerstballen in de ruimte te hangen, maar er leven is alom.

Adriana, 13.12.2015

 

 

06. Karma

 

Waarschijnlijk heb ik niets met jou te maken

het is de eerste keer dat ik je zie

Ik hoef ook niet over jou te waken

waarom zou ik, jij past niet in mijn circuit

 

En toch het laat me niet los, ‘k moet aan je denken

Hoe dat komt, vraag ik me nu af

Waarom al die aandacht aan jou schenken

ik voel dit eerder als een bittere straf

 

Was ik misschien je broer of zus in een vorig leven

en voel ik het karma wat ik toen schiep

Word ik hierdoor zo naar jou gedreven

om nu goed te maken, wat ik toen ontliep?

 

11.3.2016 Adriana

 

 

07. Massagraf

 

Iedere grafsteen

raakt het hart

schept zielensmart

voor velen

 

Iedere grafsteen

het leven ontnomen

en de dromen

van zijn jeugd

 

Iedere grafsteen

zinloos geweld

belt van treurnis

onnodig leed

 

Iedere grafsteen

roept

waarom dit lijden

niet te vermijden?

 

Iedere grafsteen

waar is die God

die God van liefde

is dit mijn lot?

 

Iedere grafsteen

zal zoeken en

vinden

de echte liefde

die nooit vergaat

 

en ons zal binden

tot universele

onvoorwaardelijke

eenheid

 

11.3.2016 Adriana

 

08. Soldatenkerkhof

 

Hoeveel tranen hebben hier gevloeid

Hoeveel rozen hebben hier gebloeid

Hoeveel kruisen doorkruisen hier het land

 

Land van onnodig leed

land van jonge jeugdige soldaten

die het leven moesten laten

voor zinloos geweld

 

Ouders die een toekomst voor zich zagen

voelen zich gedragen door de liefde

die onuitwisbaar is en verder reikt

dan deze droeve vlakte

 

De liefde is niet uit te wissen

ook al moeten wij hen missen

De liefde overwint altijd

de liefde kent geen strijd

 

Men moet zich er bij neerleggen

niets zeggen, maar denken

Carpe diem, pluk de dag

zo lang het mag

 

14.3.2016 Adriana

 

Bovenstaande naar aanleiding van een filmpje over een soldatenkerkhof ergens in Litouwen, dat ik via e-mail kreeg van Bettie.

 

 

09. Terug naar mezelf

 

Terug naar mezelf

is de tekst

die hier voor me ligt

Wat moet ik er mee

denk ik dan

rijmen misschien

o nee

 

Terug naar mezelf

ben ik al

‘k verlaat mijn eigen niet

Geen behoefte

aan een verhuis

in mezelf voel ik me thuis

 

Terug naar mezelf

niet schizofreen

laat anderen maar er buiten

alleen met mezelf om me heen

kan ik me beter uiten

 

5.5.2016 Adriana

 

 

10. Vrijheid

 

Als een vogel wil ik vrij zijn

als een vogel in de lucht

Als een vogel wil ik blij zijn

als een vogel in zijn vlucht

 

Als een vogel wil ik genieten

van het aardse paradijs

Zonder al dat bloedvergieten

dat maakt mij maar van de wijs

 

Vleugels kreeg ik om te vliegen

op de wieken van de wind

Engelen-vleugels zal ik krijgen

want ik bén en blijf Gods kind

 

13.6.2016 Adriana

 

 

11. Zomer 2016

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

een druilerige regen

en dat al weken aan een stuk

Waar is de zon gebleven?

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

alles is verzopen

planten, bloemen, noem maar op

Hoe kunnen we dit ontlopen?

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

waar is de kleur en fleur

de bloemen staan te treuren

geven nauwelijks nog geur

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

de zomer gaat voorbij

de zon gaat dan meer zuidelijk

de winter dichterbij

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

waar is ’t seizoen gebleven

’t lijk wel of de aarde treurt

Is onze zon verdreven?

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

de zon hij is er nog

doch achter donkere wolken

Is het ook dáár oorlog?

 

Triest is ’t als ik naar buiten kijk

zon laat je stralen voelen

verwarm onze aarde en ons hart

laat treurnis toch bekoelen

3.8.2016 Adriana

Enkele weken later werd het toch nog zomers zonnig.

 

12. Oorlog

De hemel huilt zijn tranen droog

in ‘t duister van de nacht

Geen regenboog, geen sterrenlicht

geen engel houdt de wacht

 

Wel bulderende kanonnen

bommenwerpers in de lucht

Geweren knallen mensen neer

slaken hun laatste zucht

 

In massagraven liggen zij

gedumpt, niet op een rij

Zij allen laten achter

geliefden in razernij

 

Wanneer komt hieraan een eind

dit is toch niet normaal

Het is de wáánzin op en top

en dat gebeurt massaal

 

Waar blijft het aardse paradijs

de liefde en harmonie

Wanneer wordt het mensDOM wijs

en verdwijnt de tirannie?

18.9.2016 Adriana

 

13. Nieuwe euthanasiewet

Hiep hiep hoera, een nieuwe wet
die niet belet

dat wij zelfmoord plegen

Men denkt dit is een grote zegen

leuk met zijn tweeën tegelijk

samen naar Gods koninkrijk

Gezellig, o wat is dat fijn
nóóit meer alleen

en eenzaam zijn

Daarna, even in de oven

lekker warm zal het zijn

daar boven

Er is een kosmische wet
die men kan activeren

ook zelfdoding kan men leren

De gevolgen daarvan blijven niet uit

samen zit je in dezelfde schuit

wel eenzaam en alleen

je bent niet bij elkaar metéén!

Wie overtuigd is van eeuwig leven
weet dat er geen eind aan komt

Dat hij álles blijft beleven

Ook als ons lichaam het verdomt

28.10.2016 Adriana

Bovenstaande naar aanleiding van de nieuwe wet die er komt in Nederland om de euthanasiewet te verruimen. Ook naar aanleiding van het echtpaar van der Heijden, dat er voor koos om samen uit het leven te stappen. Van der Heijden was eertijds politicus van het CDA .

 
14. De bekoring
 
 Veertig dagen, veertig nachten
vastte Hij in de woestijn
Veertig dagen, veertig nachten
alleen met zon- en maneschijn

Wilde dieren die hem omringen
de duivel die hem bekoort
engelen die voor hem zingen
in dit door God verlaten oord

Doch zijn geest die sterk en dapper
deze bekoring kan weerstaan
Hij als Goddelijke boodschapper
laat dit alles maar begaan

Hij wilde immers niet ontkomen
aan het menselijke leed
en dit alles met ons delen
Hij, als Christus de profeet

5.3.2017 Adriana