Versjes van Adriana - deel 5

01. Even terug - 02. Freule Dima Chi Fanny - 03. Gaat de hemel voor mij open - 04. Gedachten en gevoelens - 05. Het leven - 06. Mijn kleine Akelei - 07. De veertiger - 08. Liefde overwint - 09. Helderhorend - 10. Herinnering - 11. Het beleven - 12. Het cederhouten kruis - 13. De kleine kauw - 14. Gaverland - 15. Haiku opdracht - 16. Het gevoel van … - 17. Het huwelijk - 18. Het is weer lente - 19. Het meisje uit Wenen - 20. Het mysterie van de Sfinx - 21. Mijn piramide - 22. Een roepende in de woestijn - 23. De liefde - 24. Verrijzenis -

 
 
 
 01. Even terug

Even terug van ’t onbewuste
weer op aarde hier beland
Even terug van uit te rusten
evolutie komt tot stand

Zich niet bewust van ’n vorig leven
huppel je hier weer in ’t rond
Je moet van alles terug beleven
zowel ziek zijn als gezond

9.6.2013  
Adriana



02. Freule Dima Chi Fanny

Freule Dima Chi Fanny
van Westerhaar tot Hulst
kwispelt met haar staart
parmantig stapt ze voort
als loopt ze op ’n gouden koord

Ze houdt zich in balans
deze statige dame
en samen, wagen we een dans
op het pad dat leven heet

10.9.2011  
Adriana

Fanny is mijn hondje, geboren 18 aug. 2004  in Westerhaar  (Overijsel)  
Ze is een Tibetaanse spaniël en weegt ongeveer 6,5 kg. en heeft rossig haar en een wit befje onder haar kin.
Voor mij is ze een echte adellijke dame, een freule dus.  Deze status krijgt ze van mij omdat ze zo lief is voor iedereen, voor mensen en andere dieren. Hondjes, konijnen, poezen, maakt haar allemaal niks uit, ze kan met alle dieren overweg.



03. Gaat de hemel voor mij open?


Terwijl ik luisterde naar muziek van Bach

Soms word ik overweldigd
door tranen van geluk
Dit maakt me dankbaar
dit kán niet meer stuk

Blind kijk ik in ’t rond
Wie ís ’t die mij vond
wié die mij optrekt
in deze óvergelukkige morgenstond?  

14.3.2010
Adriana



04. Gedachten en gevoelens

Gedachten en gevoelens
geraken we nooit kwijt
Het lichaam dat vergaat
en verandert op zijn tijd

Adriana
19.9.2011  


05. Het leven

Eerst bezield en dan met geest
even terug van weg geweest
Alles zit in het geheugen
op dit leven zich verheugen
Los latend het vorige leven
als een kind ben je van zeven

Van kind naar meisje veertien jaar
Ontluikende schoonheid met blond haar
Je wordt vrouw en bent getrouwd
moeder worden in dit leven
met alles en iedereen verweven

Door vallen en opstaan moet je leren
door zich telkens te bezeren
leer je ’t leven hier waarderen

Nu ben je vijf en veertig jaren
Tussen ‘t blond zie ik grijze haren
Ontluikende wijsheid komt naar boven
van boven naar beneden gevlogen

7.9.2007


06. Mijn kleine Akelei
 


Mijn kleine Akelei je maakt me blij
nu je kelkje open gaat
en ik kan schouwen in je ziel
hoe het met jou vergaat

Ik zie zacht geel en paarse tinten
mijn ziel komt tot ontroering
Hoe schoon is toch de schepping
je brengt me tot vervoering

18. 5.2008

 
07. De veertiger

Met weemoed kijk je terug op al je jonge jaren
De tijd van wilde haren is voorbij

De zon schijnt
en je ziet de glinstering van het eerste zilveren haar
is de zon weg dan is het niét meer daar

De eerste rimpeltjes om je ogen
Is dit echt, of word je bedrogen?

Maatje 36 al lang gepasseerd
Veertigers dragen 40 +
Dus….

Hoge hakken kun je wel vergeten
De stenen op straat die kunnen dit weten

Armen tekort om de krant te lezen
Ben ik dan zó’n veranderlijk wezen?

Het stoffelijke wat langzaam verandert en vergaat
daarmee weet je soms geen raad

Maar het dénken staat niet stil
Is het gedwongen of uit vrije wil?

Je vraagt je af;  waarom ben ik hier op aarde?
Wat is de zin van mijn bestaan?

Is alles tijdelijk of heeft het waarde?
en is het een eeuwig verder gaan?

Diep in je onderbewustzijn zit het antwoord
wie diep graaft ontdekt het wel

Het leven zelf geeft je het bewijs
doch de wijsheid gaat gepaard met grijs  (grijze haren)

11.6.2008


08. Liefde overwint

De wereld zál en móet veranderen
niet langer wordt geduld
dat mensen hier op aarde
met haat worden vervuld

De liefde die gaat overwinnen
de mens evolueert
de echte liefde zit van binnen
zodat haat ons niet meer deert

Zij die liefde en licht uitstralen
het donker overwinnen
worden verstaan in alle talen
daar z’ iedereen beminnen

8.9.2008
 

09. Helderhorend

Wil ik de vogeltjes horen fluiten
moet ik er wel voor naar buiten
Helderhorend ben ik niet
anders hoorde ik binnenin mij
de Suske-Wiet
en dacht men;
"Die meid is kierewiet”

10.6.2013  
Adriana



10. Herinnering

Eens als ik wordt herinnering
dan zul je aan mij denken
Ver weg en toch heel dichtbij
zul je aandacht aan mij schenken

Het tastbare is niet meer
wordt onzichtbare energie
De ziel en geest zij leven voort
in Goddelijke harmonie

En als ook jij dee’z aard verlaat
dan kom je dichterbij
want de ene na de andere
zijn kringloop gaat voorbij

Gelouterd door ervaringen
in vele vele levens
zoek je naar verklaringen
maar ontdek je tevens

dat de liefde overwint
en het eigen licht ons verbindt
met de kosmos het heelal
want wij gaan op in ‘t grote AL

15.12.2009
Adriana


11. Het beleven

Met één been in het Paradijs
het andere nog op Aarde
Wanneer begint de "grote reis”
wat voegt het toe aan waarde?

Ieder leven hier op Aard
doet ons bewuster worden
Ziel en geest wijsheid vergaard
brengen alles weer op orde

Wij evolueren steeds
van ’t een naar ’t andere leven
Er was geen begin en er is geen eind
het is alleen beleven

8.3.2009
Adriana


12. Het cederhouten kruis
 


Ik ruik het cederhout waarin JE bent gekerfd
Ik voel de liefde die ik van JOU heb geërfd
Ik zie JOUW beeltenis op mijn netvlies

Ik proef de vreugde waarmee JE mij omringd
Ik hoor het lied wat eeuwig zingt
JOUW beeltenis op mijn netvlies

Adriana
14.9.2010 

 
 
 13. De kleine kauw
 
 
 
 De kleine kauw [zomer 2015 doorloopzinnen]

Jij kleine scharrelkauw, je zit in het nauw doordat je niet kunt vliegen.
Je ouderpaar geeft demo’s in de lucht, en in hun vlucht kijken ze bezorgd op jou neer en wantrouwen de mens die naast je staat.
De afstand tussen mens en kauw valt niet zo gauw weg te werken, ook al zet die een pannetje water voor jou neer.
Het doet je ouders zeer, hup kauwtje vlieg, sla je vleugels uit, hoog, hoger!
De mens maakt een object, misschien heeft dit effect, vlieg, vlieg de grote wereld in die op jou wacht, je bent toch niet voor niets geboren, ook jij mag niet verloren gaan en moet meedoen aan dit leven, vliegen en zweven.
Ondanks alle pogingen van je ouderpaar en de mens bereik je de grens en stort neer, het doet je ouders zeer, die jou treurig achter moeten laten tussen het groene gras van de wallen.
Arm, klein hoopje zwart, zich dood gescharreld, doch rijp om weer herboren te worden.

Adriana 13.6.2015

Het verhaal wat hier achter zit is echt gebeurd.
Zwart gescharrel zie ik.
Ik loop er op af en zie een jonge kauw, pas uit het nest, wanhopige pogingen doen te vliegen .
Zijn ouderpaar cirkelt en krijst boven mijn hoofd.
‘Wegwezen’, denk ik, laat ze maar begaan.
Vanachter mijn raam zie ik pa en ma vliegdemo’s geven.
De kleine probeert tevergeefs hen na te doen.
Het duurt me te lang en ook ík voel me geroepen om te helpen.
Zet een pannetje water neer met een homp brood en rijst er bij.
Kleine krijgt drinkdemo’s en jawel dat lukt zo te zien.
De dag bijna voorbij heeft geen vooruitgang geboekt, kauwtje scharrelt nog steeds rond.
Ik zet een trap vlak naast de muur, zodat hij trapsgewijs hoger kan vliegen, doch de andere morgen zit hij nog steeds treurig in een hoekje.
Dan maar een andere oplossing, ik sjouw mijn tuintafel er heen, plaats die vlak naast de muur en zet er een grote bloembak bij, zodat dit object bruikbaar is als opstapje.
Als ik terug thuis kom, zie ik het kauwtje niet meer, blijkbaar is het dus gelukt, het geeft me een goed gevoel en maakt me blij, ondanks het feit dat ik geen kauw-favoriet ben.
Terwijl ik de andere dag de wal op ga, zie ik hem levenloos beneden liggen.
Ook al ben ik dan geen kauwenfan, dit gaat me toch aan het hart.
Arm klein hoopje zwart, zich dood gescharreld, rijp voor reïncarnatie.
 
 
 14. Gaverland (Als doorloper)
 
     
 

Middenin het Waasland ligt Gaverland met zijn statige O.L. Vrouwekapel, drie torens telt hij wel. Het landschap rondom rust uit van de drukke tijd van weleer, toen men nog met grote eer en massaal dit bedevaartsoord bezocht, verknocht aan het geloof. De heilige sfeer hangt er nog, alsof de tijd heeft stil gestaan, de geur van kaarsen komt me tegemoet. Nostalgie, devotie, ceremonie, liturgie, woorden die nu niet veel meer gebruikt worden. Wie liet hier ooit een traan, wie bad hier smekende gebeden in het verleden? Wie uitte hier zijn dankbaarheid ? Wie geraakte het oude geloof kwijt en bleef tevens heimwee houden naar deze religie met zijn dogma’s, relikwieën en Maria-devotie?
Een klein maar statig Koninklijk Lieve Vrouwe beeldje met een al even Koninklijke Jezus op haar arm prijkt boven het altaar. Welke kunstenaar zette dit in elkaar?
Ooit kwam ik hier als kind achterop de fiets, ik voel nog de sfeer van weleer en herinner me de drukte, ook de * vette varkens, een specialiteit van die tijd, die alleen hier te koop was.
Mijn oog valt op een schrift achterin de kapel, waarin iedereen die dat wil kan schrijven. Hoeveel mensen hebben hier al gebruik van gemaakt, het lijkt wel een geschiedenisboek. Ik kan het niet laten en krabbel er wat bij, voel me vrij, doch met heimwee in mijn hart stap ik naar buiten, het verleden moet ik afsluiten en verder gaan.

Adriana 17.6.2015


*vet varken, een hele grote karamel die in doodgewoon wit papier was gewikkeld.

Waarover gaat dit?
Gaverland

Middenin het Waasland ligt Gaverland. Een statige kapel met maar liefst drie torens, is zichtbaar boven het rustige landschap en nodigt uit om naar binnen te gaan. Ik sta binnen, ruik de geur van de bijna ontelbare kaarsen, zie de prachtige glasinlood ramen, onderga de haast heilige sfeer die hier hangt. Dit is een plek die geschiedenis schrijft. Hoeveel tranen zijn hier al gelaten? Hoeveel smeekbeden zijn hier al naar boven gestuwd? Hoeveel dankbaarheid werd hier al geuit?
Het interieur maakt diepe indruk op mij, het is er stil en nodigt uit om ook stil te zijn, je zou er zomaar kunnen mediteren en nadenken over de geschiedenis van het Vlaamse volk dat hier al eeuwen lang zijn toevlucht zoekt en blijkbaar nog steeds, gezien de vele kaarsen die er branden.
Een betrekkelijk klein maar oud Lieve Vrouwebeeldje prijkt in het midden boven het altaar. Aangekleed als koningin, het Jezus-kind idem met een kroontje op zijn hoofdje. Wie is de kunstenaar die dit ooit maakte? Door wie wordt het bewonderd of aanbeden?
Plotseling valt mijn oog op een schrift dat achterin de kapel ligt. Heel veel mensen hebben er iets in geschreven, dat varieert van woorden van dankbaarheid tot smeekbeden. Heel dikwijls zijn het materiële zaken die men vraagt, in de trant van: ‘Ach lieve vrouwke, zorg toch dat op mijn lot een prijs valt, ik heb het geld zo hard nodig.’ ‘ Zorg toch dat mijn dochter gauw een huis vindt.´ Of: ‘Zorg toch dat mijn zoon zijn diploma haalt a.u.b.’ ‘Bedankt voor de genezing van mijn man.’ etc…
Ik kan het niet laten om er ook wat in te schrijven en neem de pen ter hand die erbij ligt en schrijf: ‘Onder de indruk van deze oude sfeervolle kapel, waar al zoveel mensen steun en troost hebben gevonden voor hun problemen, heb ik nu toch even heimwee naar die tijd, toen dit bouwwerk nog druk werd bezocht door mensen uit de hele omgeving. De vele bedevaarten die destijds werden georganiseerd hier naartoe en de "vette varkens” die als specialiteit hier buiten de kapel werden verkocht en waar ik als kind zo van heb genoten’. Iemand vertelt me, dat het bedevaartsoord nog steeds druk wordt bezocht en wel met bussen tegelijk, gedurende de zomermaanden, voornamelijk in de weekends.
Ik kijk nog even om en met een lach en een traan verlaat ik dit heilige oord.


Meer weten over de kapel, klik HIER
Over het Mariabeeldje, klik HIER
 
 

15. Haiku opdracht
schrijfcursus Heikant
 
Haiku
Een twee drie vier vijf                   
Met zeven lettergrepen                     
Ineen geknepen                            

Haiku
Allemachtig zeg                             
Haiku niet mijn favoriet                
Nee ik kan het niet                         

Adriana  april-mei 2011


16. Het gevoel van …

De aarde stemt af op het schemerland
We weten dus hoe ongeveer
als wij na dit leven daar aangeland
het zal voelen in die sfeer

Toen ik op een dag aan de waterkant zat
de eend met haar kroost daar zag zwemmen
een karper zag springen in zijn "bad”
een merel zijn lied hoorde stemmen

Tóen waande ik mij in de 1ste sfeer
en kreeg een gelukzalig gevoel
serene rust, madeliefjes teer
omkransten de waterpoel

11.5.2009
Adriana



17. Het huwelijk

In een vorig leven was je mijn kind
doch ik heb je toen niét bemind
Ik heb je gehaat, misbruikt en geslagen
en tenslotte het graf in gedragen
Dit is een geschiedenis van lang geleden
maar het behoort wél tot mijn verleden

Na vele eeuwen word ik terug geboren
mijn geheugen van tóen
verloren, kom ik jou weer tegen in dit leven

Door een blinde verliefdheid worden we gevangen
en gaan steeds meer naar elkaar verlangen
We kunnen niet meer aan deze "liefde” weerstaan
en zo zijn wij beiden het huwelijk in gegaan

De kinderen worden geboren
maar ook zorgen en pijn
Niet alleen voorspoed maar ook chagrijn
Iedereen gaat zijn eigen weg
en zo groeien we uit elkaar
Beiden eenzaam en alleen
en allebei een hart van steen

Niet wetende dat dit met vorige levens heeft te maken
beginnen we elkaar af te kraken
Dit is oorzaak en gevolg
wat eens begint als "liefde” en romantiek
eindigt in een diepe tragiek

Doch uit verdriet en zorgen kunnen we veel leren
en zo kunnen we het getij keren
Eens gaan we op in universele liefde
en vindt iedereen zijn tweelingziel-geliefde

Adriana
25.1.2010  



18. Het is weer lente

De lentezon werpt zijn lange schaduw over ’t groene gras
Naast mij een grote plas
waarin vissen dartelend springen
van vreugde uitdeinende waterkringen

Eenden kwetterend hun partner reeds gevonden
Hun nest gebouwd aan de waterkant
met eieren gevuld en vervuld van liefde

Vogels in de lucht
snaterend van vreugde
een nieuw leven herbegint
de kringloop kent geen einde

De kleine krokus laat zich zien
zijn tedere schoonheid ontwakend
alsof hij na een lange slaap
zichzelf herkent

7.3.2009
Adriana



19. Het meisje uit Wenen

Er was eens ’n meisje uit Wenen
die zat hele dagen te wenen
Ze wist zich geen raad
en maakte soldaat
een hele fles wodka uit Dzjenen

9.3.2008  


20. Het mysterie van de Sfinx
 
 

Door licht en duisternis gegaan
in de wateren ontstaan
Geest die ons is voorgegaan

Ziel die zich verstoffelijkt heeft
steeds vader-moeder is geweest
Evolutie van lichaam-geest

Oermens ontwaakt uit de materie
door tegenslagen en miserie
kruipt hij uit het stof omhoog

De zon belicht zijn pril ontwaken
door onbewustheid te verzaken
ontsteekt de waakvlam zich vanzelf

De mens richt zich op uit ‘t stof
gaat zijn eigen ik herkennen
trots heft hij het hoofd omhoog

Vraagt zich af wat ben ik hier
ben ik een Farao?
een koninklijk dier?

Werd ik verminkt
door een onbewust instinkt
of heb ik mezelf dit aangedaan?

In haar kielzog de piramide
Als oermenselijke hominiden *
voelen zij zich samen één

Het mysterie in hen verborgen
is een toekomst zonder zorgen
Terug naar de Bron van ‘t LICHT

9.4.2011
Adriana


*De hominide is een van de alleroudste oermensen op aarde, waarvan men skeletten heeft gevonden. Mogelijk de oer voorouders van de Aboriginals


21. Mijn piramide


Vandaag torste ik een zware steen op aarde
de heuvel op en kronkelig was mijn pad
Het kostte me bloed, zweet en tranen
het regende en ik werd koud en nat

Ik keek om me heen of iemand wilde helpen
maar ieder torste zijn éigen steen
Al hijgend, zwetend moest ik me behelpen
want iederéén deed het alleen

En aangekomen boven op de heuvel
zag ik de fundamenten van ’t gebouw
Hier moest mijn steen op komen te liggen
‘k moest mezelf maar helpen met een touw

Het gaf me een gevoel van overwinning
maar tegelijkertijd zag ik een ándere steen
ook dié moest ik nog naar boven sjouwen
en ook dát moest ik doen alleen

Zo heb ik vele vele levens nodig
mijn eigen piramide waar ik aan bouw
‘k zal steen voor steen naar boven moeten sjouwen
in weer en wind en  zwoegend in de kou

14.11.2005
Adriana


22. Een roepende in de woestijn

Soms, voel ik mij een roepende
een roepende in de woestijn
waar mijn stem weg ijlt
in het diepe diepste
zonder echo na te laten

Het lijkt of iedereen slaapt
stil is het rondom mij
mensen komen, mensen gaan
verdwijnen de stilte in
zonder echo na te laten

Alleen sta ik daar
met mijn luisterend oor
en doof geworden van de stilte
weiger ik nog langer te luisteren
naar de echo die niet komt

In deze wereld van oorlogen en geweld met mensen om je heen, die nagenoeg allemaal anders denken en voelen dan jij, kun je eenzaam zijn tussen velen.
Er zijn nog geen bergen die je echo weerkaatsen, nog nagenoeg geen mensen die je kunnen verstaan of aanvoelen, dus ijlt je stem weg zonder weerklank.


27.10.2014 Adriana

23. De liefde

De liefde
kent haar
eigen diepte
niet

Maar
op het uur
van scheiden
beproeving
en
het lijden
legt zij
de link

Verbindt
en niet
verblind
ondervindt
de liefde
de diepgang
zonder einde

Adriana 10.3.2015


24. Verrijzenis

Waarom zoek je de levende onder de doden?

Het lege graf
verdwenen lichaam
geest en ziel
die verder gaan

Het lege lichaam
achterlatend
Het heeft
zijn taak gedaan

Waarom zoeken
naar de levende
onder de doden
in het graf

Hij die zich gaf
voor onze vrijheid
Ons lief had
en ons vergaf

Geen verdrijven
van ons zonden
maar bewustwording
in ons

Wie door de liefde
wordt gedreven
ervaart
de nodige respons

Adriana 24.1.2015