Versjes van Adriana - deel 1

 

01. De non02. THTA - 03. De droom - 04. Verdriet - 05. Eenzaamheid - 06. Herfst - 07. Zorgenkind - 08. Mijn blinde ogen zoeken - 09. Ach Jezus - 10. Aquarellen met versjes - 11. Er is alweer een jaar voorbij - 12. Crematie - 13. Zelfmoord - 14. Als celleke begonnen - 15. Als een vogel wil ik vliegen - 16. Wat is toch de mens?- 17. Als goden werden wij geschapen - 18. Homo/lesbisch - 19. Liever geen binding met 't occulte - 20. Ik vraag me af

21. Alles is dualiteit - 22. Alles wat is zit in jezelf - 23. De geboorte van een kunstwerk - 24. De hemel en de hel - 25. De korenbloem - 26. De lange weg naar bewustzijn - 27. De sleutel tot geluk - 28. De sneeuw als inspiratiebron - 29. De sterrenhemel - 30. De toekomst

 


Het eerste boek van
 Adriana Biesbroeck
is gedrukt!

 
 
 

Met gepaste trots melden wij u dat medio februari (2006) de eerste exemplaren van Zoektocht, geschreven door Adriana Biesbroeck-van Denderen, van de drukpersen zijn gerold. Trots, omdat dit de eerste gedichtenbundel van Adriana is die het levenslicht ziet. Dit is een geweldige prestatie van haar en het resultaat mag er dan ook zijn.

Adriana zegt zelf over haar bundel: "Wie vraagt zich nooit eens af waarom er zoveel ellende en rampen zijn in deze wereld. Waarom er mensen ziek zijn en of er leven is na de dood. Of er een God bestaat? Ook ik vroeg me dit af en ik ben op zoektocht gegaan om antwoord te krijgen op al deze levensvragen. Door het lezen van metafysische boeken van Jozef Rulof en o.a. de Nag Hammadi-geschriften, kreeg ik antwoorden en inspiratie. Deze heb ik getracht te verwerken in deze gedichtenbundel, die ik dan ook ten doop houd onder de naam Zoektocht. Ik hoop dat iedereen die net zoals ik zoekende is, het antwoord kan vinden. Of dat u gestimuleerd zal worden om verder te zoeken.

Adriana Biesbroeck:
"Ik werd geboren in Antwerpen in 1933, als dochter van een schipper. Mijn leven liep niet bepaald over rozen. Toen ik pas een baby was van slechts 7 weken oud, stierf mijn moeder, op 24 jarige leeftijd. Ik werd echter, samen met mijn broer, liefdevol opgevoed bij mijn oma en drie ongetrouwde tantes aan de wal. Als kleuter was ik al creatief en tekende ik graag. Later groeide dit uit tot mijn hobby: schilderen. Het omslag van dit boek heb ik zelf ontworpen.

 

 Wilt u het boek bestellen? Dat kan. Er is op internet een speciale bestelpagina voor.


 
 
 
 
 
01. De non 
 

Mei 2004. Ik had nog steeds contact met een oud nonneke, dat ik nog kende van toen ik op kostschool was. Ze zat intussen al in het moederhuis, samen met nog enkele andere zusters. Ofschoon ze al vele jaren ziek was, is ze toch 90 geworden. Ze verwachtte na haar dood Jezus in hoogst eigen persoon te ontmoeten, alsook Maria de moeder van Jezus. Ze stelde het zich allemaal heel persoonlijk voor en had dit volgens haar gevoel door al haar versterving en bidden ook verdiend. Gisteren kreeg ik bericht van haar overlijden en aan de hand wat ze me zo in de loop der jaren allemaal verteld heeft, heb ik het volgende gedichtje voor haar gemaakt:

 

DE NON

Je was zeventien en werd religieus.
Was dit toch een bewuste keus?

Je was dertig en bad tot God:
"Ach Heer, moet dit, is dit mijn lot?

"Je was veertig en niet getrouwd,
noch man, noch kinderen, 't heeft je berouwd.

De tijd verstreek, je kreeg grijze haren.
Alleen tussen velen, geen kinderen baren.

Je bad tot God: "Ik voel me alleen,
mijn God help me, waar moet dit heen?"

Je strompelde voort, je geloften gestand,
je strijd streed je alleen, je brevier in je hand.

Je twijfels, vermoedens namen je in beslag,
totdat je stierf, want op die dag

kwam je midden in het licht te staan,
tussen je dierbaren die jou zijn voorgegaan.

De God die je zocht, omringde jou niet,
het zijn enkel de anderen die je ziet.

Met liefde en zorg werd je opgevangen,
zij koesterden al lang dit verlangen

om jou in hun armen te mogen sluiten,
want echte liefde is niet te stuiten.

Jouw ziel zal ook jou doen verder stijgen,
nog heel veel levens zul je krijgen.

In die levens zul je kinderen baren
en heel veel levenservaring vergaren.

Wijsheid en liefde zal het je geven
en evolutie leven na leven.

 
 
 02. THTA
 
 

Hier volgen een paar gedichten die ontstonden nog voordat ik de boeken van Jozef Rulof las, dus toen ik dacht dat ik het via de wetenschap te weten moest komen:

 THTA


Als de Alfa en de Bta golven wijken
komen de langzame thta golven me verrijken.
Een bron van inspiratie gaat dan open
penseelstreken en woorden beginnen te lopen.

Ik word in een spiraal gewikkeld
dat gaandeweg mijn werk ontwikkelt
k 'word wakker, nee.... 't is geen droom
dit resultaat der thta stroom.

 

 03. De droom.
 

'n Droom
'n brein
is het maar schijn?
Zijn dromen werkelijkheid?

'n ziel
innerlijk
uiterlijk
adrenaline
endorfine
tijdelijkheid
eeuwigheid

Dromen zijn
realiteit.

 
 

  04. Verdriet

Dit schreef ik kort nadat mijn man was overleden en nog voordat ik de boeken van JR las. 

VERDRIET

Een zee van verdriet komt op mij af,
om dan weer weg te deinen.
Dan nog een golfslag en nog een,
om ook weer te verdwijnen.

Met tranen wordt de stroom gevoed
van links naar rechterzijde.
Bespelen doet het mijn gemoed
op 't ritme van 't getijde.

 
 
 05. Eenzaamheid
 
 

Onderstaande omhelst nog een smeken tot hulp aan God, in de trant van Heer help mij. Ondertussen weet ik uit de boeken van JR dat we niet om hulp moeten smeken, maar alleen danken voor al hetgeen we hebben gekregen van de Schepper en nog krijgen. Toen begreep ik dat nog niet. Ik heb helaas niet al mijn teksten gedateerd, dus weet niet of ik toen de boeken van JR al las, misschien was ik er toen pas mee begonnen. Ik schreef het naar aanleiding van het feit, dat een goede kennis van mij me opbelde met de mededeling, dat hij een einde aan zijn leven wilde maken, want dat hij het niet meer zag zitten. Toen kwam dit tot mijn gevoel en schreef ik het voor hem. Zelf had ik ook al veel verdriet meegemaakt en daarom kon ik het zo goed aanvoelen wat hij op dat moment moest meemaken.

 

EENZAAMHEID

Eenzaam, maar niet alleen
met duizend mensen om me heen.
Waarom toch God, laat gij dit toe?
Ach Heer mijn God, 'k ben toch zo moe
van al hetgeen wat me ontbeert
aan liefde wat mijn hart begeert.

Ik tast in 't duister, 'k voel mij alleen.
Ge weet mijn hart is niet van steen.
Waarom toch laat gij dit begaan
en kom ik z alleen te staan?
Is dit de hel die 'k moet beleven,
ach Heer troost mij, al is 't maar even.

Laat toch je ENERGIESTROOM voelen,
opdat mijn eenzaamheid verkoele
en ik de kracht krijg om te gaan
tot al mijn taken zijn gedaan.

 
 
 

 

06. Herfst

 

Alle seizoenen brengen toch een bepaald gevoel teweeg, vind ik. Zo ook de herfst. Toen ik zojuist naar de bomen keek, heb ik mijn gevoelens hieromtrent als volgt verwoord:

HERFST


De bomen worden kaal
ze staan te treuren
De lucht is grauw en grijs
sombere kleuren

Het leven gaat nu rusten
en het wordt koud
Kil, donker, nat
maar het behoudt

de Goddelijke kern
onzichtbaar toch aanwezig
baart na de rust
en is er reeds mee bezig

 

 

07. Zorgenkind

Geschreven voor mijn debiele broer, René, nadat ik de boeken van Rulof ontdekte.

 

Zorgenkind

Je geboorte was moeilijk,

alsof je het leven hier
niet wilde aanvaarden.

Waar kwam je vandaan?

Hoe was je verleden?

Je groeide en groeide,

doch je kleine lichaam misvormde zich.
Het paste zich aan, aan je gevoel.

 Je werd n eenling.
Je was niet zoals de anderen.

Je werd niet aanvaard.
Je voelde je wellicht eenzaam.

 Toen kwamen de vragen,
de WAAROMS!

Waarom is dit kind anders?
Waarom moet dit kind zo lijden?

Waarom al die beperkingen?

Waarom laat God dit toe?

Waarom is die God zo onrechtvaardig?

 Je blijft een zorgenkind.
Ik hou van jou.

Heb ik misschien een binding met jou
uit vorige levens?
 

O,  kon ik maar in je ziel kijken.

O,  kon ik je verleden maar peilen.
O,  had ik maar een verklaring.

Maar nu, nu weet ik niets!

Ik ga denken,

dieper denken.
Ik ga voelen,

dieper voelen.

Denken aan de Wetten der natuur.

 Heeft dit er iets mee te maken?
Zijn wij mensen zondig?

Of zijn wij onbewusten?
Hebben wij Wetten overtreden?
 

Heb jij,  zorgenkind,  dat je bent,

wetten overtreden
in dit leven?

Nee. daar werd je voor behoed.

Je hebt hiervoor niet de kracht,
niet de mogelijkheid.

Maar wat is dan de reden van jouw bestaan?

Gods wetten zijn rechtvaardig.

Jij wordt weer terug opgenomen
in het grote scheppingsproces.

Je mag weer meedoen,

zij het in beperkte mate.

EVOLUTIE  heet het!

En eens zul je begrijpen,
wat dit woord ook voor jou betekent.

Voorlopig blijft het nog n geheim.

Je zult nog vele, vele levens krijgen,

zowel als man, dan als vrouw.

 Eens zullen je ziel en lichaam stralen,
blakend van energie en gezondheid.

En eens,  na een van je vele levens,  zul je "sterven,
om  daarna in het LICHT te verblijven,

je licht doen uitstralen in de kosmos.

Want eens zul ook jij GOD  bereiken.

Adriana B. -  29.11.2003

 
 
 08. Mijn blinde ogen zoeken.

Mijn blinde ogen zoeken
naar flitsen van contact
Ik voel je bent dicht bij mij
dat is hetgeen me pakt

Ik zie het aan de wolken
Ik zie het aan de lucht
Ik zie de vogels vliegen
De vogels in hun vlucht

Ik zie de bomen groeien
De bloemen op het veld
De vissen in het water
Mijn schaapkes zijn geteld

Ik zie de zon weer schijnen
Ik voel het op mijn huid
De lente is in aantocht
Ik zit achter de ruit

Ik doe mijn raam nu open
en adem frisse lucht
Laat energie naar binnen
Ik slaak een diepe zucht

Mijn blinde ogen zochten
naar flitsen van contact
O God deze verbinding
dat is hetgeen me pakt.

 
 

09. Ach Jezus

2000 jaar geleden geboren in een stal
Bijna 2 x 1000 jaren hang je al

bij iedere "gelovige in huis

aan een houten kruis

Soms zat ik geknield je aan te staren
en keek naar jou en naar dit foltertuig

Verstild en zonder te gebaren

geraakte ik steeds meer overtuigd

dat jij mij vastgespijkerd niet kon aanhoren
want een stofflijk gesprek spreekt jou niet aan

Zon taal gaat in t AL verloren

en kan men in jouw sferen niet verstaan
 
Ik smeekte jou te helpen in de nood
De tranen vloeiden rijkelijk naar beneden

Doch mijn bewustzijn was niet groot

ik leefde slechts in t stofflijk en t heden

Had ik er maar even aan gedacht
die spijkers daar eens uit te trekken

Maar ik heb niet je pijn verzacht

en liet jou daar gewoon
verrekken

pas nu ga ik begrijpen  
Wat ik jou en mijn medemensen heb aangedaan

Nu pas gaat het bij mij rijpen

dat ook bij mij kraaide die haan

Door scha en schande werd ik wijzer
Ik dacht en voelde: t roer moet om

Verloren jaren.  ik werd grijzer

en voelde me ontzettend dom

Toen ik jouw liefde ging bevoelen
die van een andere dimensie is

ten ging de stof in mij bekoelen

sindsdien voel ik wat chte liefde is

28.11.2004

 
 10. Aquarellen met versjes
 
 

Adriana schrijft niet alleen gedichten. Zij kan ook nog heel mooi schilderen. En soms wordt uit een schilderijtje dan weer een vers geboren. Zij stuurde mij enkele aquarellen die verbonden zijn aan een gedichtje.

 

De Droom

 
 
 
 

Ik droomde

dat ik een engel was met vleugels
die klapwiekend de hemelen bezwoor
 

Toen ik wakker werd

kwam ik tot ontdekking
dat ik alle twee mijn vleugels weer verloor 

november 2004

 
 
 

Neem me mee met de wind

 
 
  

Neem me mee met de wind
en herschep in mij het kind

Geef me vleugels om te vliegen

Laat me op de wolken wiegen

 Laat me voelen dat ik één ben
met de schepping het heelal

Deze aarde hoort er ook bij

als  een stukje van het AL

 God is in en rondom mij
Hij is altijd aan mijn zij

Dit besef, dit te beleven

doet me van ontroering beven

 k voel in mij een kostbaarheid
en wil dit gevoel niet kwijt

Dankbaarheid welt in mij op

mijn geluk dat stijgt ten top

God ik dank u voor dit leven
de God in mij doet mij beleven

wat ik voor onmogelijk hield

ik ben door mijn God bezield
 

27.7.2004

 

Wij zijn omringd

 
 
 

Wij zijn omringd met "helpers uit t astrale

die met of zonder vleugels

ons bijstaan iedere dag

 

Zij hoeven niet eens af te dale(n)

want zij zijn rondom ons

en benvloeden ons gedrag

 

17.11.2004

 
 
 

Het leven is als een toneel.

 
 
 
 

Het leven is als een toneel

elk speelt zijn spel en krijgt zijn deel

En als het deel ten einde is

gaat er het een of ander mis

 

De ziel en geest komen dan vrij

maar blijven toch een deel van mij

Een nieuwe rol wordt voorbereid

voor ieder zonder onderscheid

 

14.11.2004

 

Als tijd zou bestaan

 

 
 

Als tijd zou bestaan

zou de wereld vergaan
en werden wij allen begraven
 

Doch tijd bestaat niet

de kringloop voorziet
in hetgeen wij allen voorzagen

Een eind is er niet

en hetgeen je ziet
is de stof die de ziel heeft gedragen
 

14.11.2004

 
 
 
 11. Er is alweer een jaar voorbij


Er is alweer een jaar voorbij
een jaar van d' eeuwigheid
Een jaar van vreugde en verdriet
van vrede en van strijd

En ieder jaar staan wij weer stil
als 't jaar verstreken is
Wij mensen zijn van goede wil
maar 't vlees is zwak en kil

O dat de mensheid toch ontwaakt
en 't stoffelijke waardeert
Maar dat het geestelijke hem raakt
zodat het hem niet deert

dat tegenslagen en verdriet
zijn pad komen doorkruisen
want alles wat je achterlaat
komt toch weer boven bruisen

Want tijd bestaat niet, dat staat vast
Wij zijn van eeuwigheid
en onze ziel stuwt ons omhoog
tot liefde wijd en zijd

(A3ana - 31 december 2004)
 
 
 
12. Crematie

En als mijn lichaam het begeeft
na veel of weinig jaren
dan ga ik over in de geest
mijn stof komt tot bedaren

 
Ik geef het dan de aarde terug
Begraven in haar schoot,
alleen de stof die over is,
de rest die gaat niet dood

Laat de natuur zijn gang maar gaan
want God die zorgt voor mij
zodat de stof, de stof verteert
mijn geest en ziel evolueert

Cremeren is toch geforceerd.
De cellen moeten sterven
zodat de ziel en geest van mij
haar sfeer kan gaan berven

Cremeren, geestelijk verminken
doet ook mijn aura slinken
Is pas na vele jaren weer compleet
Je voelt het en je weet:

Nu komen helse pijnen van t vuur,
ondraaglijk en tegen de natuur,
Tenzij mijn ziel 't lichaam los kan laten,
kan deze pijn 't gevoel verlaten

Cremeren, beter maar negeren.
Kies liever maar voor de natuur
dn kan er ons niets deren.

28.12.2004
 
 
13. Zelfmoord

Reeds heel veel levens hier op Aard
doch wij werden niet gespaard
van duisternis en tegenspoed
door onbewustzijn steeds gevoed

Door zelfmoord gestorven toch in leven
t flude koord met mij verweven
doet mij boven t lichaam zweven

Denkend mijn leven te verkorten
door mij in t avontuur te storten
doet echter slechts de dood opschorten

En terwijl mijn stof vergaat
voel ik de ontbindingsstaat
die mijn lichaam doet verteren
terwijl ik alles moet ontberen

Eenzaam en geheel alleen
zonder iemand om me heen
leef ik verder tot t koord
me bevrijd van deze moord

Mijn ziel en geest dan pas bevrijd
gaan verder in de eeuwigheid.
Tenzij ik z moet sterven
kan ik direct mijn sfeer berven

9.1.2005
 
 
 
14. Als celleke begonnen


 

schilderij van Adriana - als celleke begonnen

 
Als celleke begonnen
in t binnenste van de Maan,
ontwikkeld tot wat we nu zijn,
een lange weg gegaan.

Door bergen en door dalen,
de hele kosmos rond,
met vallen en met opstaan,
soms ziek en soms gezond.

Verbonden zijn met allen,
die hier op Aarde zijn,
ons leven soms vergallen
met zorgen en met pijn.

De leerschool hier op Aarde
is niet voor niets geweest,
want eens zullen we krijgen
een lichaam in de geest.

Steeds verder zullen we stijgen
en wel tot bij Gods bron,
van waar we zijn gekomen,
daar waar het eens begon.

Nee, niet begon, het was er
en is er steeds geweest,
doch waren toen geen lichaam
bestonden slechts uit geest
 
2002?
 
 
15. Als een vogel wil ik vliegen

Als een vogel wil ik vliegen
als een vogel in de lucht
Als een vogel wil ik zingen
als een vogel in zijn vlucht

k wil de horizon bereiken
ik wil hoger vliegen gaan
Achter die horizon gaan kijken
mijn gevoel dat spoort me aan

Hoger, hoger wil ik stijgen
de hele kosmos is van mij
klaat mij op mijn wieken drijven
dit gevoel dat maakt me blij

kwil gaan vliegen naar mijn oorsprong
waar mijn leven eens begon
Om daarna weer terug te keren
naar de Aarde en zijn zon

kwil mijn medemensen helpen
fladderend vlieg ik in het rond
Dit gevoel is niet te stelpen
kmaak de mensen hier gezond

Ik geniet ginds daar boven
hier beneden leed chagrijn
onbewusten, blinden, doven
wakker maken zonder pijn

Eens zal deze Aard veranderen
zal verdwenen zijn de pijn
zullen we deeuwigheid begrijpen
en ons eeuwige zelve zijn

23.3.2003
 
 
 
16. Wat is toch de mens?

Wat is toch de mens aan deez aarde gekluisterd
Hij tast in het duister, op zoek naar zn ZIJN

Wat is toch het leven, veel werken en strijden
en nauwelijks ontkomen wij aan de pijn

En zo gaat dit leven steeds verder en verder
Soms struikelend, worstelend het eind komt in zicht

Totdat wij uiteindelijk ons doel bereiken
en veilig geborgen zijn in het LICHT

16.2.2005
 
 
17. Als goden werden wij geschapen

Als goden werden wij geschapen
naar Zjn beeld en gelijkenis.
Door onze vrije wil t ontwaken
schiepen wij slechts duisternis.

De goddelijke kern in ons die doofde
een waakvlam bleef er overeind,
De dag werd nacht, t was kil en koud
wij vochten allen voor t behoud

Doch midscheeps werden wij geraakt,
de golven beukten op ons schip.
De stormen werden ons fataal
en wij vergingen allemaal

Wat er overbleef was enkel wrak,
wij moesten alles terug herbouwen.
Toen de waakvlam weer in ons ontstak
kregen wij opnieuw vertrouwen

Een nieuwe kiel wordt nu gelegd
met stevige spanten, één voor één,
Het kompas wijst ons de weg
en ik weet nu, daar moet ik heen.

 18.2.2005
 
 
 
Onderstaande maakte ik naar aanleiding van een homo die verdriet had en zich af vroeg of God hem niet in de steek had gelaten.

 
18. Homo/lesbisch


De God in jou verlaat je niet
Hij is je steeds nabij
Zijn engelen zijn om je heen
en staan jou altijd bij

Al lijkt het alsof God soms slaapt,
toch waakt hij over jou
Je bent zijn kind, vergeet dat niet
Hij blijft jou eeuwig trouw

Jouw lichaam is slechts tijdelijk
de ziel is van de eeuwigheid
Nog vrdat jij een lichaam kreeg,
had God het voorbereid

Dat jouw gevoelens mannelijk/vrouwelijk zijn
is dus maar doodgewoon
Wij allen waren in gevoel
Soms dochter, soms Zijn zoon

2.3.2005
 
 
Ik mocht me vandaag weer verheugen op twee 'Pasen'-gedichtjes van Adriana, eentje met een knipoog en een ernstig.

19. Liever geen binding met 't occulte

Liever geen binding met 't occulte,
want dit is maar onzekerheid.
Ik klamp me vast aan de religie,
die geeft toch veel meer zekerheid.

'k Zing psalmen, hymnen en gezangen
en ik bid  God de hemel uit.
' k Probeer alzo een plaats te claimen
want volgens "Goddelijk besluit"
 
staat vast, dat Hij voor mij een plek heeft,
heel dichtbij de troon van God
Want Jezus is voor mij gestorven,
en zo bepaal ik zelf mijn lot.
 
Ik heb immers voor Hem gekozen
'k zit daarom naast Hem in de rij
Degenen die dit niet geloven
die duw ik gauw even opzij.

 
 
20. Ik vraag me af.


Ik vraag me af, Jezus:
 is Uw lijdensweg niet het symbool
van alle lijden, wat wij mensen ervaren
op weg naar ons einddoel, gedurende onze evoluties?


Worden wij af en toe k niet geholpen,
door een Simon van Sirene, om onze pijn te verlichten?
Slaan wij onszelf niet aan het kruis
door vast te blijven zitten aan de aardse stof?

Verwonden wij onszelf niet
doordat we nog niet alles begrijpen?
Laat ons los komen van het kruis
Los komen van de stof

Laat  ons de Christus in onszelf doen groeien
die door Zijn voorbeeld ons de weg heeft gewezen
naar het AL

16.3.2005
 
 

21. Alles is dualiteit

Alles is dualiteit
t een kan niet zonder t ander
dat is voor mij realiteit
voor mij en voor elk ander

13.1.2008 


22. Alles wat is zit in jezelf

Alles wat is zit in jezelf
je hoeft niet ver te zoeken
Aan jou de keuze wat je er mee doet
het wel of niet doen uit de doeken

13.1.2008


23. De geboorte van een kunstwerk

Ik zet toetsen op het doek
strijkend met mijn penseel
Muziek klinkt in mijn oren
doek en verf worden één geheel
Een kunstwerk wordt geboren

Wie is mijn muze, wie inspireert
Wie doet wonderen ontstaan
Wie ontroert
Wie raakt het doek
met zachte toetsen aan?

Ik laat me leiden op mijn gevoel
en luister naar engelenkoren
het kunstwerk s geboren

21.7.2009
Adriana



24. De hemel en de hel

Je bent zelf de hemel en de hel
je schept je eigen ZIJN
Het is vreugde of verdriet
gelukzaligheid of pijn

13.1.2008


25. Iedere mens op aarde zoekt het geluk.  Maar waar is het te vinden? Mijn ervaring in dit leven is;  niet in de materie, al moet je wel nuchter blijven, want wij mensen knnen hier doodeenvoudig niet leven zonder geld en materie.  Maar toch . het echte geluk kun je vinden in de rust van de natuur. In een simpel bloemetje, een korreltje zand, een grassprietje. Eens komt het zover dat de mensheid hier op aarde dit ten volle zal begrijpen en aanvoelen, dan zal er ook vrede en harmonie zijn op aarde.

25. De korenbloem

Ach gij klein blauw blommeken in de zon
naast gele boterblommen
Het doet me goed om zo te zien
hoe de natuur heeft overwonnen

Ik zaaide jou daar tussen t gras
je stak je kopke boven
Toen kwam de maaier er aan te pas
en alles werd verstoven

Ik dacht aan jou, jij dacht aan mij
we hadden zielebinding
En iedere dag zocht ik naar jou
hoe groot was de opwinding

toen ik jou mooie kopke klein
tussen t groene gras zag staan
Nog blauwer dan aquamarijn
zo is het jou vergaan

Zo zie je maar dat de natuur
zich nimmer nooit laat kisten
De schepping doet ook hiér zijn werk
alsof we dit niet wisten


19 juli 2007
Ik zie nu steeds meer bloemen uitkomen die ik een paar maanden geleden zaaide op de wal, o.a. vergeet me nietjes en 2 korenbloemen en nog verschillende andere waarvan ik de namen niet ken. Ik was in eerste instantie teleurgesteld, doordat ze het gras en alles wat er tussen groeide hadden gemaaid. Toen het in het begin een droge periode was, ben ik iedere dag naar de wal gegaan met water, opdat ze toch in de groei zouden komen en dat was me gelukt. Ik sta er versteld van, dat op andere plekken dan waar ik ze gezaaid had, nu toch alles weer gaat groeien en bloeien.



26. De lange weg naar bewustzijn

Een lange weg ben ik gegaan
Ik kijk om en ik zie niets
Het is alleen maar duisternis
hetgeen ik achter liet

Doch in mezelf ontdek ik LICHT
Het is niet vreemd voor mij
Doch afgedwaald van t rechte pad
liep ik er aan voorbij

Al zoekend naar de zin van t leven
kom ik andere mensen tegen
Mijn innerlijk kompas geeft aan
welke richting uit te gaan

Het onbewuste wordt bewust
Wij worden uit de droom gekust
waarin we eeuwen sliepen

24.7.2008
Adriana



27. De sleutel tot geluk

Loslaten en aanvaarden
is de sleutel tot geluk
Liefde stroomt naar binnen
niets kan er nog stuk

Nergens naar verlangen
tevreden met wat je hebt
Vrij zijn en onbevangen
van materie niet behept

29.5.2011 
Adriana



28. De sneeuw als inspiratiebron

Mijn wereld is nu helemaal wit
alles toegedekt met sneeuw
Wat er onder zit zie ik niet meer
Misschien is het n eeuw
of langer nog geleden
dat ik deze aarde nog ervaarde

Uit het onbewuste kwam ik terug
met een rugzak vol gevoel
Ik logde gauw aan in een plug
want ik had alweer een doel

De winter ging voorbij
de sneeuw is  weggesmolten
hetgeen er onder zat dat liet zich zien
Ik ontwaarde zowaar grote holten
waarin al hetgeen verborgen was voordien

Zo leerde ik langzaam aan mijn eigen kennen
en zag ik dat ik niet alleen een lichaam was
Maar ook mijn geestesvonk ging ik herkennen
die reeds vanaf t begin der schepping bij me was

23.11.2008
Adriana



29. De sterrenhemel

Als ik in de sterrenhemel kijk
en mezelf hiermee vergelijk
wat voel ik me dan nietig en klein
waar is het brein
achter deze schepping?

Satellieten, telescopen
zoeken de héle kosmos rond
Wetenschappers blijven hopen
om te weten
hoe dit alles ooit ontstond

En of er op andere planeten
k mensen wonen zoals wij
Met instrumenten wordt gemeten
ver af maar ook dichtbij

Eens zal er verbinding zijn
met het mysterieuze brein
Zullen wij te weten komen
wat er schuilt achter symptomen
die we n nog niet begrijpen
omdat ze n ons moeten rijpen

22.10.2009
Adriana



30. De toekomst

Over de grens van macht en geld
vallen de grenzen weg
De wereld die wordt één
Niemand meer eenzaam of alleen
Oorlogen verdwijnen
Geen grenzen meer
alleen vredessfeer

Adriana
29.11. 2009