Versjes van Adriana uit 2013


 

Gedichten van Adriana - II - 2013

 
 
01. Berijpte takken aan de bomen - 02. Zee en golven - 03. De golfslag - 04. Kaarsje - 05. Ontpop jezelf - 06. Engelen en demonen - 07. Moeder Aarde -  08. Winterslaap  - 09. Dialoog tussen Zon en Maan - 10. De lange witte winter - 11. Gelukkiger zijn? - 12. Lieve René - 13. Vrede -  14. De regen treurt -  15. Zo koning, zo zwerver - 16. Augustus - 17. De mens is als een radio- 18. Hagelballen - 19. Hemelpoort - 20. Het stadje Hulst - 21. Ken jezelf - 22. Mensen - 23. Lente - 24. Liefde en Licht - 25. Reïncarnatie - 26. Cum Laude geslaagd - 27. De kantelende aarde - 28. De regendruppel -
 
 
2013


  
 
 
01. Berijpte takken aan de bomen
 

Tot fijnstoffelijke kant ben je geweven
Geen enkele kunstenaar brengt dit tot stand

Het is de natuur die jou heeft verheven
tot Goddelijke brokaten kant

Adriana
17.1.2013 
 


02.  Zee en golven  

Oergeluid van zee en golven
komen golvend op mij af
Het bruist en stuift en wordt verzwolgen
door de volgende golf veraf 

Witte schuimkoppen die omringen
zingen mij een zeemanslied
laten zich niet bedwingen
verdwijnen straks weer in het niet 

De zee voelt aan als zijnde liefde
wij kwamen er ooit uit voort
Moeder Zee mijn teergeliefde
Moeder Zee mijn toevluchtsoord

Adriana
4.1.2013 
 
 
 

03. De golfslag
 

Reeds vele golven geïncasseerd
van vreugde en verdriet
ze hebben mij heel veel geleerd
het werd mijn levenslied

Ze beukten en sloegen op mijn strand
tot ik dacht;  ik red het niet
ze ploegden putten in het zand
het werd mijn levenslied

Het ritmisch bewegen van de slag
die mij nimmer meer verliet
deed me denken aan muziek van Bach
het werd mijn levenslied

Ik heb nu een dijk om me heen gelegd
het werd beschermd gebied
niets dat me nog kan deren
het ís mijn levenslied

Adriana  9.12.2012
 
 

 

04. Kaarsje

Steek een kaarsje aan
laat licht en liefde ontstaan

Verdrijf je duistere gedachten
en schep liefdevolle krachten

Laat liefdes-energie je hart instromen
en liefdevolle dromen tot je komen  

Adriana
18.1.2013 

 
 

 
05. Ontpop jezelf

O mens ontpop jezelf
wordt een mooie vlinder
wordt wakker
laat los alle hinder

Dit gaat niet vanzelf
je moet er voor werken
Doe het in stilte
en laat niets merken

Eenmaal vrijheid bereikt
spreidt open je vleugels
Laat je schoonheid zien
laat los de teugels

Adriana
1.2.2013

 

 06. Engelen en demonen

Engelen en demonen
ze "fladderen” om ons heen
Wij zijn blind en doof
en merken ’t niet meteen

Soms kunnen we voelen
hun invloed op ons gemoed
Dat kan treurig zijn
of vreugdevol en goed

Demonen hebben behoefte
aan het aards gevoel
Zich in je aura nestelen
is dan ook hun doel

Engelen zijn degenen
die ons staan nabij
Als het nodig is
zijn ze aan ons zij

29.1.2013  Adriana

 
07. Moeder Aarde

Aarde, Aarde, jij schonk mij ’t leven
waarom beleven dit leven op aard

Waarom word jij door de mensen beledigd
waarom word jij door de mensen belaagd

Waarom behandelt men jou als onwaardig
jij die ons menselijk leven draagt

Aarde, Aarde met je prachtige zeeën
neem me mee met de golven tot in je ziel

Één wil ik worden met jou moeder Aarde
één zal ik worden met jouw profiel

Aarde, Aarde, jij schonk mij ’t leven
Waarom beleven dit leven op aard

Adriana   3.2.2013 

 
 


  

08. Winterslaap
 

Ik ben nu in een winterslaap
ben me van niéts bewust

Het is koud, duister en stil

mijn ziel die komt tot rust

Plots voel ik een warme straal
de koude die verdwijnt
De duisternis lost nu ook op

het is de Zon die schijnt

 Mijn ogen blind van duisternis
kunnen nog niets zien

Stilaan voel ik, dat ik leef

het duister voor gezien

 De kringloop van het leven
mijn ziel stuwt mij vooruit

Elk leven duurt maar even

dat telkens weer ontspruit


12.2.2013
Adriana

Symboliek van dit gedichtje:  Dood bestaat niet, vanuit het onbewuste worden we herboren om zo onze kringloop te beleven.  Ons einddoel is de Bron waaruit we ooit zijn ontstaan en altijd al in aanwezig waren. De natuur rondom ons heen, beleeft in feite hetzelfde, straks staat alles weer in bloei.

 
09. Dialoog tussen Zon en Maan
 

 

 

Vader Zon: vet

Moeder Maan: cursief 

"Hé Maan, je ziet het hè, ik sta iedere dag in brand, ik ben de grootste kernreactor van dit zonnestelsel”.

"Doe niet zo opschepperig man, dat weet ik toch al lang dat jij iedere dag in vuur en vlam staat”.

"Nou, dat mag toch wel gezegd zijn, of niet soms?” 

"Ach ja, dat wel”.

" Onze Aarde, ons kind, draait al draaiende rond haar as rondom mij.  Overdag verlicht en verwarm ik haar aan een kant, terwijl de andere kant dan in het duister zit, maar geen probleem ook dié kant komt aan de beurt. Zou ik dat niet doen, dan bleef ons kind niet in leven”.

"Ja, en ik wordt ook door jou verlicht, onze aardse kleinkinderen zien me dan ’s nachts als ik aan de donkere horizon sta.  Hoewel, soms hangen er zoveel wolken, dat ik totaal onzichtbaar ben”.

 

 

 

Het voelt goed aan tussen hen beiden, zij zijn tweelingzielen,  man en vrouw die in harmonie zijn, wat wil je nog meer. Die kleinkinderen van hen zitten in de puberteit, dat kun je goed merken, want die proberen altijd maar alles te doen tegen de natuur, zodat ze disharmonie teweeg brengen.  De opvoeding van zulke pubers vergt veel aandacht en hoe moeten ze dat aanpakken.  Af en toe een Tsunami, een schop onder hun kont, een aardbeving, een uitbarsting van een vulkaan,  ook niet onaardig!  Een oorlogje hier en daar kan er ook nog wel bij. Creditcrises ook leuk, overdosis drugs, etc..               

Zon kijkt naar zijn vrouw die hij met al zijn liefde verlicht. Hij ziet haar diepe kraters en laat een zucht. 

"Ja wat denk je, ik zit niet voor niks vol met kraters (rimpels)   Ik overleg wel met jou  Zon, maar hoe kan ik hier een omwenteling teweeg brengen, dat  is me nog steeds niet gelukt hoor”.

"Ach Maantje,  laat dat maar aan de natuur over, uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. Eertijds leefde ditzelfde gepeupel op ons kind Mars, daar hebben ze toen ook al de boel op stelten gezet. Inmiddels zijn ze al wat wijzer geworden, door vallen en opstaan leren ze het wel?   

"Jij hebt goed praten lieve Zon, maar als moeder zijnde heb je veel meer zorgen, dat zit nu eenmaal in de vrouwelijke aard, of in mijn genen, zo je wil”.

"Denk je soms dat ik geen zorgen heb? 

"Die indruk maak je soms wel hoor”.

"Nou dat vind ik echt onterecht, Maan”. 

Beiden kijken ze nu richting Mars, ook een kind van hen, een moederplaneet.  Ze is rood van kleur, terwijl hun kind Aarde een blauwe atmosfeer om zich heen draagt.

" Waar komen toch al die mooie kleuren in dit zonnestelsel vandaan”, zeggen beiden tegelijkertijd hardop.

 

 

 

"Dat mysterie, daar ben ik volop mee bezig om dit uit te zoeken, Maan.  Dat heeft ook allemaal te maken met de oerknal, kun jij je daar nog iets van herinneren?”

" Ik niet, hoe zou ik, toen was ik nog volledig onbewust van mijn bestaan, jij toch ook” 

"Ja, daar heb je gelijk in”.

Een eind verderop zien ze Saturnus en Jupiter, dat zijn gasplaneten, het stinkt daar behoorlijk, alle vuile dampen van de aarde worden er naartoe gezogen, je kunt daar dus beter maar uit de buurt blijven, maar ze zijn onmisbaar, ze doen hun taak perfect. Je kunt het vergelijken met de longen en de nieren van een mens, die hebben ook een zuiverende taak.

 "Kijk daar heb je onze stinkerds”.

"Ja maar ze staan gelukkig op een behoorlijke afstand van ons vandaan, anders was het hier niet te harden”.


En zo gaan de gesprekken tussen Zon en Maan de hele dag door. Moeder Aarde haar zorgen worden niet in dank afgenomen door haar kinderen, ze snappen het nog niet en zullen nog veel moeten leren. Het is alleen jammer, dat ze zo hardleers zijn en niet willen luisteren, want dan zou hen veel tegenslagen gespaard blijven.  Blijkbaar is het een kosmische wet die dit belet.

 

 

 

Vadertje Zon laat nog maar eens een diepe zucht en moedertje Maan eveneens. Hun taak is om die kleinkinderen te helpen opvoeden, zodat ze terug in harmonie komen.  Maar o jé, dat valt niet mee.  Ze vragen zich terecht af of de macrokosmos niet beter in zijn vel zit dan de microkosmos.

"Kom op vrouw, onze taak zit er nog niet op, we steken onze schouders er onder, we gaan er voor”.

En zo beginnen zij beiden weer aan hun dagelijkse taak.

 

Adriana - maart 2013  

 
 
 
10. De lange witte winter

Is deze lange witte winter
een afspiegeling van ‘t menselijk zijn
van ‘t menselijk brein
zich niet bewust van het refrein van ’t leven?
Het leven dat uit de slaap herrijst
en ons verwijst het telkens te beleven

 O donkere duistere nacht
ik smacht naar licht
naar licht dat mijn ziel verlicht
en me bewust maakt van het leven
Het eeuwig leven zonder eind
waar duisternis is verdreven
 

Deze lange winter inspireert me tot het maken van bovenstaand gedicht.  Ik kijk naar buiten en zie nog steeds een dik pak sneeuw, alsof we nog midden in de winter zitten.  De lente wil dit jaar blijkbaar niet ontwaken.  Zo is het ook met de meeste mensen, ze slapen nog, o mens wanneer komt het ontwaken?  

24.3.2013  Adriana

 
 
11. Gelukkiger zijn?

   
Minder produceren
Minder consumeren
Meer profiteren
Meer vrije tijd
Iedereen verblijd

 29.3.2013
Adriana

Misschien is dit ook een van de sleutels tot geluk, want zijn we soms geen slaaf van alle materie?   Veel mensen werken hard en hebben gebrek aan vrije tijd.  Ze hebben niet eens tijd om te denken, laat staan om van het leven te genieten, we leven immers niet om te werken, maar we werken om te kunnen leven.

 
 12. Lieve René
 
 

René was mijn broer, hij leefde van 1931 – 2010.   Hij was verstandelijk gehandicapt. Voor hem schreef ik onderstaande toen hij was gestorven.

Lieve René, het is zover, je ziel en geest hebben dit lichaam verlaten.  Dit lichaam dat jou 77 jaar gedragen heeft. We weten dat een lichaam stoffelijk, dus vergankelijk is, maar ook dat je ziel en geest verder gaan.

Ik vind het ook rechtvaardig dat dit zo is, want wat zou jij er bekaaid vanaf  komen, als er maar één leven zou zijn. We weten ook, althans daar ben ík van overtuigd, dat hetgeen God inhoudt liefdevol is, daarom word je ook nóóit in de steek gelaten door die God van liefde. God zit in jou en heeft jou in staat gesteld om je te vormen tot wat je nú bent. Je bent schepper van je eigen ik.  Dat houdt evolutie in, want als dát niet bestond was het ook niet nodig om te scheppen, dan zou de dood het einde betekenen en dat is het geenszins. Nee het is het begin van een nieuwe geboorte. Zij het dat je ziel en geest eerst in alle rust mogen gaan slapen. Dat is ook hard nodig na zo’n bewogen leven. Later kun je dan weer op een schone lei beginnen, aan de kringloop komt immers geen einde.

Er zal na verloop van tijd weer een moederschoot zijn die jou liefdevol zal opnemen en je het leven zal schenken hier op aarde. In ieder geval een leven dat beter zal zijn dan hetgeen je nu achter de rug hebt, want evolutie houdt ook vooruitgang in.

Soms vroeg ik me wel eens af:  "René wat gaat er om in je binnenste?” Je hebt niet de instrumenten tot je beschikking om je te uiten zoals je misschien zou willen. Is dat een gemis? Tevens een bescherming? Veroorzaakt dit stress bij jou? Of laat het je koud? Ik was niet in staat om in jouw psyche binnen te dringen, maar had wel mijn vermoedens.

Ik heb als afscheid René, voor jou nog een gedichtje gemaakt, ik hoop dat dit je onderbewustzijn mag bereiken en dat je het daarin kunt opslaan zodat de inhoud ervan in je volgende leven je bewuster mag maken.

 

René

Dit leven hier op aarde
was moeilijk en zwaar
Maar al wat je vergaarde

daar ben je nu mee klaar

Je werd liefdevol opgenomen
voor je lichaam ziel en geest
Nu komen zoete dromen

nu wordt het voor jou feest

Je mag nu even rusten
tot je ziel wordt aangeraakt
Tot ze jou weer wakker kussen

en je geest daardoor ontwaakt

Evolutie heet het,
geen begin maar ook geen eind
De kringloop van ons leven

helpt je telkens overeind

Het ga je goed Renéke,
eens hoop ik je weer te zien
We zullen dan lekker kletsen

en vele levens overzien

Je zus Adriana

 

Over de grafzerk, een kunstwerk van Omer Gilliet. 

 

 Detail
 
 
 
 

Volgens Omèr Gielliet stelt het voor, een man en een vrouw en een foetus. Ik had hem gevraagd om de wedergeboorte er in te leggen, reïncarnatie dus. Gielliet zelf gelooft er niet in, maar hij heeft het er wel ingelegd. Mijn klant is koning, zei hij toen.

 
 
 
 
 
 13. Vrede

Vrede nog ver weg
Vrede in ons hart
Vrede ook daar buiten

Vrede à la carte?

Hunkerend naar vrede
Hunkerend naar rust
Smekende gebeden
vrede is een must

Hoe lang nog gaat het duren
voor de mensheid ziet
dat oorlog zinloos is
en uitmondt in verdriet

21.2.2013 

Adriana
 

 
14. De regen treurt
 

De regen treurt zijn tranen uit
De mens nog niet in staat
de zon te zien – de warmte
geen schaduwbeeld ontstaat

 Het is somber, koud en nat
duisternis alom
Zoekend naar zijn schaduw
ontdekt hij het waarom 

Zonder zon geen schaduwbeeld
Zonder duisternis geen licht
De mens is aan zichzelf verplicht
het licht te herontdekken

23.5.2013

Adriana

 
 
  15. Zo koning, zo zwerver
 
   Tekst is van Adriana, de bewerking ervan tot een filmpje is van Henk Roesink.
  
 
 
 
 

 


16. Augustus

Nog even mag het zomer zijn
nog even felle zonneschijn

nog even

De zon gaat weer sneller onder
het is niet zo bijzonder

maar toch..
 

Ik word er een beetje treurig van
een traantje zo nu en dan

pink ik weg
 

Frisgroen verandert in kleuren
goudoker en siënna ik zie het gebeuren

zoals ieder najaar

 Deze zomerse tendens
is ook van toepassing op de mens

en dan..
 

 Langzaam worden we grijzer
ook een beetje wijzer

is dat het dan?

Terugdenkend aan de zomer
voel ik me een dromer

vervlogen tijden
 

8.8.2013 

Adriana
 
 
   
 
 
 17. De mens is als een radio

 

De mens is als een radio

hij ontvangt en hij zendt uit

Wie afstemt op een bepaald scenario

krijgt contact

of hij stuit

op onbegrip of onverdraagzaamheid

 

De uitzetknop wordt ingedrukt

Zie zo, dat is geregeld

Het contact is dan mislukt

en meteen verzegeld

 

Zo krijgt hij geen voet aan de grond

en spreekt tot dovemansoren

wie niet afstemt op deze frequentie

kan dit niet bekoren

 

Dit station wordt gepasseerd

het past niet in zijn straat

Men sluit zich af voor dit gegeven

soms met een gevoel van haat

 

Haat is de tegenpool van liefde

waaruit zelfs angst kan ontstaan

Angst is de basis voor een oorlog

en is alles behalve humaan

 

O mens wordt wakker

en stem af op het station van liefde

Het zal je brengen naar hogere gevoelens

naar de échte naastenliefde

 

Zoals Christus het heeft bedoeld

daar moeten wij naar streven

Hij die het Christus-bewustzijn voelt

verandert heel zijn leven

 

3.6.2013

Adriana

 
 
 
 
 

18. Hagelballen

 

Als hagelballen vallen ze

de ene na de andere

Dan is het Kees en dan weer Trees

er is niets aan te veranderen

 

De evolutie staat niet stil

geboren en weer sterven

Alles leeft en niets gaat dood

het behoort bij hetgeen we erven

 

We erven van de kosmische wet

die het belet te sterven

Alleen het stoffelijke vergaat

en dat kan ook bederven

 

De geest en ziel, zij staan nooit stil

zij leven altijd voort

Ook zonder lichaam leven zij

niets dat hen daarin stoort

 

Dus Kees en Trees zij leven nog

in een andere dimensie

Hetzelfde gevoel gaat met hen mee

met dezelfde intentie

 

Als hagelballen komen ze terug

de ene na de andere

Beginnen weer van voor af aan

om alles te veranderen

 

5.8.2013

Adriana

 
  
  

19. Hemelpoort


 
een verhaal van a3ana

 
Zomaar op het onverwachts, sta ik aan de hemelpoort.  Een bel zie ik niet, dus klop maar op de deur. Petrus doet open en kijkt op zijn computer, maar hij kan mijn naam niet vinden. "Sorry, zegt hij, je bent hier totaal onbekend, dus nog niet welkom.”

Ik vraag hem, of hij nog eens wil kijken bij Google misschien?  Daar komt hij wel een Adriana tegen, een prostitué uit Antwerpen. Nou in een van mijn vorige levens was ik dat wel, maar in dit leven in ieder geval niet.

Ten einde raad neemt hij zijn mobieltje en belt O.L. Heer zelf.  O.L. Heer zegt:  "O nee, die komt hier te vroeg aan, ze is nog maar 80 en de planning is 103, want dat staat in mijn handpalm zo geschreven”.  Nou daar sta je dan, wat nu gedaan? 

Petrus zegt:  "Laat ik nog even O.L. Heer een sms’je sturen en vragen of hij misschien een oplossing heeft”.  En jawel, hij krijgt meteen een sms’je terug met de mededeling:  "Hou haar dan toch maar hier en vraag haar waar ze het liefste naar toe wil, naar de hemel of de hel.”

"Ach, zeg ik tegen Petrus, laat me dan eerst de hel maar eens proberen, bijvoorbeeld een weekje hel, een weekje hemel, dan weet ik tenminste het verschil.” 

Zo gezegd zo gedaan, ik kom daar voor de poort van de hel te staan.  Een vlotte jonge gast, kuif omhoog, doet open. Met een brede glimlach laat hij me binnen.  Het is daar volop kermis, draaimolens, muziek, terrasjes, lekker eten en drinken, etc. ...  Niks negatiefs te bespeuren.  Ik zie daar trouwens ook nog familie en vrienden van mij rond lopen, dat geeft meteen vertrouwen en een goed gevoel.

Klokken hebben ze daar niet, dus heb ik geen idee van tijd. Mijn gevoel geeft aan, er zal nu wel een week voorbij zijn, dus nu maar de hemel uitproberen.

De kuifjongen doet de poort weer open en laat me vrij.  Ik voel me zweven in de ruimte, ontzettend groot en weids. Een TomTom heb ik niet, hoe kan ik nu de weg terug vinden naar die hemelpoort, vraag ik me af. 

Op een gegeven moment zie ik een mooie roze wolk en ga daar maar bovenop zitten. Terwijl ik daar zit, zie ik een engelke voorbij fladderen.  "Hé engelke”, roep ik, "weet jij soms de weg naar de hemelpoort?” "Ja natuurlijk, weet ik dat”, zegt ze, "ik zal je wel voor fladderen, zweef maar achter mij aan”. En jawel, niet lang daarna sta ik weer voor Petrus.  "En?” zegt hij, "hoe is het je bevallen in de hel?”  "Niet gek, antwoord ik hem, het is daar alle dagen kermis en feest.”

"Hier ook”, zegt hij,  "maar wel wat rustiger, je zult het wel merken.”  Ik zie hen allen zitten aan grote lange tafels met een bord rijstepap voor zich.  Eten doen ze met gouden lepels.  Zo had ik het me destijds als kind ook voorgesteld.  "Schuif maar aan”, zegt Petrus.  Ik neem plaats, voor mij zit een paus met een hoge gouden mijter op zijn kop, lachen kan hij blijkbaar niet. Naast me zit een nonneke, en daar naast een moslima, alle twee gesluierd.  De kok met koksmuts op, zet al direct een bord rijstepap voor mijn neus.  Ik lust helemáál geen rijstepap en vraag hem of er ook iets anders op het menu staat.  "Nee meiske, zegt hij, ik moet je teleurstellen,  aangezien hier geen toiletten zijn, moet de darmflora gereguleerd worden, dus eten ze hier alleen maar rijst of niks, want dat kan ook, er zit genoeg energie in de omgeving, waardoor je in staat bent, zonder eten en drinken te leven.  Je bent immers geest en hebt geen lichaam meer, dus kan dat.”  Ojee, mijn keuze is gauw gemaakt, ik wil terug naar de hel en vraag Petrus om me buiten te laten.

Daar zweef ik weer de ruimte in.  De weg weet ik al, dus ga recht op mijn doel af, alwaar de Kuif me al staat op te wachten. De grote zware ijzeren poort gaat open en bam, valt in het slot.  De kermis is blijkbaar voorbij, ik zie niks als duisternis en hier en daar angstaanjagende duistere monsterachtige mensen.  Ik vraag hen:  "Waar is de kermis gebleven.?”  Hun antwoord is:  "O de kermis, dat is maar een lokmiddel, om onze hel te promoten, zodra je er in zit is het oké en zit je hier opgesloten, doe maar je best en probeer er maar eens uit te komen.” 

Die zit, denk ik! 

 
 
  
 
 20. Het stadje Hulst

 Eens woonden hier barbaren
ze vochten hand aan hand
ze vochten tegen hun vijand
en streden tand om tand 

Met knuppels en met stenen
bekogelden ze elkaar
deden velen van hen wenen
het was een groot gevaar

Het werd steeds geperfectioneerder:
de wallen om hen heen
beschermden toen hun stadje,
de vijand die verdween

Stadspoorten die verrezen
stadswachters voor de poort
ze voelden zich beschermd
het werd hun toevluchtsoord

Nu nog kan men ‘t verleden
ervaren hier in deze stad,
kijk om je heen en bemerk
de schat van vroegere tijden
ligt binnenin vervat

 
Adriana
9.7.2013
  
 
 
21. Ken jezelf
 

 Kijk met je hart

niet met je ogen
die slechts materie zien
waardoor je wordt bedrogen
 
 

 Je hart kijkt met gevoel

kijkt dieper dan je kunt vermoeden
je leert jezelf kennen door je hart
meer dan je kunt bevroeden
 
 

 Ken jezelf is van groot belang

want door jezelf te leren kennen
krijg je toegang
tot de diepte van je ziel
en wordt het wederom hérkennen
 
 
Je wordt je bewust
dat je een stukje bent van het grote geheel
een héél klein stukje
maar toch onmisbaar en reëel
 

 

14.7.2013

 
Adriana
 

22. Mensen

 

Mensen, mensen, allemaal mensen

met grote en kleine wensen

 

Mensen die dromen

Mensen die komen

Mensen die gaan

 

De mens ontstaan in Goddelijkheid

 de weg kwijt en zoekend

naar zijn eeuwigheid

 

23.6.2013 

Adriana

 
 
 

23
. Lente

In het duister stil verborgen
het ontwaken van de morgen
doet de trillingen ontstaan

Het zacht goudgele licht
dat dringt naar binnen
brengt me stilaan tot bezinnen

warmte doet mij opengaan

Ik voel de liefde van moeder Aarde
die me weer het leven schenkt
ik kom tot groei

kom weer tot bloei
van liefde ben ik nu doordrenkt

12.2.2013
Adriana

Symboliek van dit gedichtje:  de kringloop van het leven. Het leven sterft niet, maar bereidt zich voor in het duister (de onbewuste wereld) om herboren te worden.

 
 
 
24. Liefde en Licht

Liefde en licht, ons oorspronkelijk bestaan
liefde wilde groeien en verder gaan
Hij/Zij schonk ons ontplooiing

 Bezieling is onze eigenschap
onszelf gebracht in ballingschap

komen we tot voltooiing

Het scheppende dat in ons zit
dat is het onvoltooid bezit
waarmee we moeten werken
 

De ziel stuwend bewust naar liefde en licht
We zijn het aan onszelf verplicht
hieraan gestaag mee te werken

 Adriana
3.6.2013

Couplet 1:  Liefde en licht is God.  God wilde zich openbaren.  Kwam tot expansie; (ontplooiing) de oerknal. 

Couplet 2:  Wij waren altijd al in God, we hadden ook zijn eigenschappen, namelijk de bezieling (de ziel) God is het leven, zonder bezieling bestaat er geen leven.  Door onze eigen vrije wil kwamen we in disharmonie, we moeten dit zien te overwinnen. Hiervoor krijgen we de gelegenheid door de vele levens. 

Couplet 3:   Een van de eigenschappen van God is het scheppende.  Daar we een stukje van het Goddelijke zijn, hebben wij ook het scheppende in ons.  We werken hieraan mee door de reïncarnatie, waardoor we de kans krijgen om steeds bewuster en liefdevoller te worden. 

Couplet  4:  De ziel (God) stuwt ons bewust terug naar de Bron van al het leven. We kunnen niet anders dan hieraan meewerken.  Hierdoor zullen we uiteindelijk weer in harmonie komen met het Goddelijke, zoals oorspronkelijk bedoeld.

 
25. Reïncarnatie 




Reïncarnatie 

In een diepe slaap geraakt
onderga ik onbewust de rust
totdat men mij wakker kust 
Het scheppende in mij ontwaakt
en als ik door de liefde wordt aangeraakt
nestel ik mij in de aura van mijn ouders
 
 Mijn geest doet mij groeien in de moederschoot
na negen maanden ben ik groot
mijn ziel en geest zijn weer belichaamd
 
De evolutie staat niet stil
een pril herbegin van het aardse leven
doet mij de toekomst weer beleven

 

13.6.2013

Adriana





Zo kan het ook:

 De wedergeboorte

 Ik lag op een roze wolk te slapen
werd wakker en begon te gapen
Ik sluimerde nog even om te dromen
en zag
een lieve moeder op mij afkomen
 
Ik nestelde me in haar aura
het voelde goed en ik dacht:
"Aha”
waar heb ik jou ooit eerder ontmoet
je lijkt me er een van mijn eigen bloed
 
Ik zweefde met haar mee naar beneden
en begon weer te leven in het heden
Na negen maanden lag ik gezond
op tafel in mijn blote kont

 

13.6.2013 

Adriana


 
  
 
26. Cum laude geslaagd

 

Geboren in de vorige eeuw

met een griffel en een lei
en een potloodje er bij
Het digi-tijdperk ingegaan
vervreemd van onze basis
 

Toch mee willen doen

voor ’t goed fatsoen
 

Communiceren leren

met iPad, tablet en zo meer
laptop en een mobieltje
cum laude geslaagde digibetica
dus toch een modern zieltje
 

Het is voorspeld

dat deze eeuw
wordt de eeuw van de techniek
en als we nog wat verder zijn
dan worden we niet meer ziek
 
 

26.8.2013

Adriana
 
 
27. De kantelende aarde
 
En als de aarde
een kwartslag draait
zoals sommige geleerden denken
Dan komt uit waaraan Edward Cayce
zijn aandacht wilde schenken
 

 

Dan kantelen wij allen mee
van boven naar beneden
en zitten we in een bubbelbad
tot in het hof van Eden
 

 

26.8.2012
Adriana
 
 

28. De regendruppel

Eenmaal aangekomen
op onze plaats van bestemming
en onze taak vervuld
valt onze druppel
weer naar beneden
stroomafwaarts naar die grote Oceaan
om telkens deze kringloop mee te maken
en nimmer te vergaan 

Niks nieuws onder de Zon overigens, ook Prediker wist dit al!

9.9.2013
Adriana