Adriana schildert - deel 3

 
 
 01. Tweeluik: Hier zit muziek in - 02 Met handen en voeten - 03. De zeven veugelkes - 04. De Katharen - 05. De haan - 06. De oester - 07. Uit het oog verloren
 

Adriana schildert - deel 1
 Adriana schildert - deel 2
 
 
 
 
 01. Tweeluik: Hier zit muziek in.
 
 
 
 
 Details
 
 
                029/10407151
 
 
 
     
 
 
 02 Met handen en voeten
 
 
 
 
 
 
 
tweeluik met de benamingen:
MAGISCHE HANDEN en AMAI MIJN VOETEN


Ze zijn alle twee geschilderd met olieverf op canvas 60 x 40 cm.
Ter decoratie gebruikte ik bij de handen letters en tekens. Beginnende met Egyptische tekens, doch overgaand in mijn eigen verzonnen tekens, daar ik niet graag iets na schilder.

De titel is MAGISCHE HANDEN, doch ik heb totaal geen magische handen, wel handen die al veel gewerkt en geschilderd hebben. Ook handen die kinderen en oudere mensen getroost hebben. Daar heb je je handen ook wel eens voor nodig.

De uitdrukking AMAJ MIJN VOETEN, is typisch Antwerps en wordt meestal gebruikt als ze verbaasd over iets zijn. Ja ik was zelf ook wel een beetje verbaasd toen ik mijn eigen afdruk van mijn voeten zag en had nog veel werk om de pasta te verwijderen waarmee ik mijn voeten had ingesmeerd. Deze voeten hebben al heel wat kilometers afgelegd in dit leven.
 
 
 03. De zeven veugelkes
 
 
 
 
 
 
 
 stelt voor 7 verschillende karakters of gevoelsgraden

Zie je bv. de overheersende hebberigheid van de zwarte vogel. Dominant en hebberig.
Let op de snavels en de ogen, die ook het karakter weergeven.
De kleuren heb ik aangepast aan het interieur van degene die ik het cadeau wilde geven.
Die groene vogel onder die witte, is stiekem en achterdochtig.
De vogel daar boven is trots en onbewust.
De bruine daaronder, begint wakker te worden, begint dus een beetje bewust te worden van het leven
De rechtse met de drie kleuren heeft al veel in zijn onderbewustzijn zitten maar slaapt nog, het moet nog wakker worden,
De 2 die het meeste bewust en positief zijn, dat zijn de witte en de lichtbruine


Details
 
            
          
 
 

 04. De Katharen - olieverfschilderij
 



Een woordje uitleg door Adriana.
Hulst, 30 augustus 2007



Zomaar voor de aardigheid mijn laatst geschilderde olieverfschilderij van 60 x 60 cm.

Mijn inspiratiebron:  Het boek Katharen en de val van Montségur  van Bram Moerland.

Meer weten?   Klik HIER

Zoals ieder jaar doe ik mee aan de Kunstroute in de maand september in Hulst. Opdracht deze keer is het thema: de Middeleeuwen. Van de ongeveer 46 aangemelde kunstenaars haakten er na het bekend maken van het thema ca. 12 af, hoorde ik zeggen. Zij hadden blijkbaar niets met de Middeleeuwen.

Nou mijn keuze was gauw gemaakt, ik had het boek van Bram gelezen en dat was voor mij mijn inspiratiebron.

Het schilderij stelt voor: de ruïne van Montségur in Zuid Frankrijk, hoog bovenop de berg.

Dat was destijds een groot kasteel waar de Katharen zich veilig waanden. De Katharen waren niet aangesloten bij een kerk, maar waren vrije mensen die begrepen wat gnostiek inhield. Ze leefden naar het voorbeeld van de Christus, waren overtuigd van reïncarnatie, achtten vrouwen niet minderwaardig, de meeste van hen leefden vegetarisch. Ze waren gezien bij de dorpsbewoners die onderaan de berg woonden en werden dan ook bon hommes (brave mensen) genoemd door hen. Ze leefden vreedzaam naast elkaar.

Ze werden echter door de Katholieke kerk beschouwd als ketters, omdat ze zich niet hielden aan de voorschriften van onze moeder de Heilige Kerk, die in 180 na Christus werden opgesteld door Paus Erenaeus. Deze paus charterde, in overleg met Keizer Constantijn,  een leger soldaten (Heilige Kruisvaarders) om al degenen die zich niet hielden aan zijn voorschriften systematisch uit te roeien, door ze op de brandstapel (barbecue) te gooien.

Rond 1200 na Christus werden, in opdracht van de toen regerende Paus Innocentius III,  alle Katharen van Montségur op de brandstapel gegooid door de Kruisvaarders. Montségur was a.h.w. een bolwerk van Katharen. Ze zaten inmiddels al door heel Europa, maar waren ondertussen al bijna allemaal uitgeroeid.
 
 
 Wat stelt het schilderij voor?


Allereerst zie je de opkomende zon als het symbool van kringloop/eeuwigheid.

De Katharen die toen uitgemoord werden zijn inmiddels al ettelijke malen gereïncarneerd. Ook nu in deze tijd moet dat het geval zijn, gezien de mentaliteit van veel mensen. De Hiërarchie van de kerk, daar heeft men geen ontzag meer voor. De meeste mensen tegenwoordig volgen hun eigen weg in hun eigen geestelijke ontwikkeling.

Je ziet ook het zonlicht vallen op de ruïne als symbool van herrijzen.

De Kruisvaarders gaven destijds de Katharen het bevel om naar beneden te komen en als ze zich niet wilden aanpassen aan de wetten en voorschriften van de kerk, werden ze de brandstapel opgegooid. Ze weigerden aanvankelijk, maar toen de Kruisvaarders dreigden met de bevolking van het dorp onderaan de berg in brand te steken, kwamen ze met zijn allen naar beneden om zich over te geven en zich te laten verbranden. Veel mensen van het dorp, die het roerend eens waren met de opvattingen van de Katharen, lieten zich eveneens vrijwillig de brandstapel op gooien.

Zo zie je tussen de monniken mensen lopen van allerlei pluimage, zoals oma’s, jonge moeders met kinderen, een baby, een vrouw die in verwachting is, (rechts nogal onderaan met hoed op) naast die monnik die reeds in brand staat. Verder oude en jonge mensen, knappe en minder knappe mensen. Ook een imbeciele man, daar achter een oude ietwat misvormde monnik en daar weer achter een hele oude monnik met baard en monnikskap op. Deze laatste drie zijn spontaan ontstaan door speling van mijn penseel, intuïtief of hoe moet ik zo iets noemen?

Ik heb zoveel mogelijk getracht om in ieder gezicht een karaktertrek te leggen, zoals overgave, gelatenheid, zelfs blijmoedigheid, uitdaging, angst, woede, etc.…

Ook de Kruisvaarders heb ik bepaalde karaktertrekken gegeven. De Kruisvaarder op het voorste paard is arrogant – hoogmoedig.   Zijn paard heeft een menselijk oog, maar begrijpt niet goed de bedoeling, steigert, als wil hij zeggen: ik weiger hieraan mee te werken.

De Kruisvaarder op het paard er achter, kijkt sarcastisch.  Zijn paard heeft een groen oog als dat van een panter en wil er tegenaan.  Het voetvolk, de soldaten stralen nou niet bepaald een hoog IQ uit, zij zijn om zo te zeggen niet moeders slimste. Ze horen meer thuis onder de mensen met een kuddegeest die niet van plan zijn om na te denken.

In het midden zie je de Kerk van ’s Heerenberg  (voorstellend de religie)   De klok van de toren wijst aan: 5 minuten voor 12.  Het tijdperk begonnen met de voorschriften van Paus Irenaeus en de kruistochten onder aanvoer van Keizer Constantijn in 180 eindigt in 2007.
Zie de tekst op de grafzerk. Ontslapen in de Heer   -   evolutie telkens weer.   *180   -   2007 +    - Erenaeus  -  Constantijn. De kerk (religie) wordt nu anno 2007 netjes ten grave gedragen. Wie weet misschien door dezelfde Katharen die toen op de brandstapel hun aardse leven abrupt achter zich moesten laten.
 
Vandaar het bijpassende gedichtje:

 
Het bloed van de Katharen
verpulverd door het vuur
Dat doet zichzelf herleven
nú en in dit uur
 
 
 
 Details
 
 
 
 
 
 
                                                                         
 
 
 
 05 De haan

 
 
De lange weg naar bewustzijn

 
Een lange weg ben ik gegaan

Ik kijk om en ik zie niets

Het is alleen maar duisternis

hetgeen ik achter liet


Doch in mezelf ontdek ik LICHT

Het is niet vreemd voor mij

Doch afgedwaald van ’t rechte pad

liep ik er aan voorbij


Al zoekend naar de zin van ’t leven

kom ik andere mensen tegen

Mijn innerlijk kompas geeft aan

welke richting uit te gaan


Het onbewuste wordt bewust

Wij worden uit de droom gekust

waarin we eeuwen sliepen


24.7.2008

Adriana

 

Een woordje uitleg door Adriana.

Als de haan kraait en het hart gaat spreken, wordt men zich bewust van zijn gebreken

De onbewuste mens:  Gevangen in de materie. Zich verdedigend tegen geweld. Vergeten zijn levensdoel.

De verontruste kraaiende haan,  die dominant aanwezig is op het schilderij, legt de link naar  de uitspraak van Christus tegen Petrus; "Nog vóórdat de haan kraait, zul je me tot driemaal  toe verloochent hebben.”  De onbewuste mens beseft niet wat zo iets tot gevolg kan hebben.

Dit tafereel heb ik weergegeven door de vrouw die als het ware, de man die voor haar staat, aan een kruisverhoor onderwerpt.  De man doet zijn best, om zo vriendelijk mogelijk haar er van te overtuigen dat hij de waarheid spreekt, zelfs door er een eed op te doen. Ook de vrouw is zich niet bewust wat deze oorzaak tot gevolgen heeft.

Een dochtertje en een zoontje van de man staan naast hem.  Het dochtertje houdt haar broertje beschermend vast, zij voelt aan dat er iets niet klopt met de wederzijdse verstandhouding van haar vader en de vrouw. Het jongetje echter heeft alleen maar oog voor de grote boezem van de vrouw. Hetgeen betekent dat hij alleen nog maar het stoffelijke in de mens ziet.

Verder een verzameling van mensen van verschillende rassen en standen staande aan de voet van het kruis. Zij allen moeten nog bewust worden, zichzelf leren kennen om te weten te komen wie ze werkelijk zijn en waarvoor ze hier op aarde leven. De ene mens is daar wat verder mee gevorderd dan de andere. Velen zitten nog vast aan de materie en begrijpen niet dat het los laten van het stoffelijke hen veel gelukkiger kan maken. Bezittingen kunnen je vreugde bezorgen, maar ook ellende en zorgen. En natuurlijk kan de mens niet zonder de materie hier op aarde, dat zou niet realistisch zijn, maar er zit wel verschil in de mate waaraan je er aan gehecht bent. Tenslotte zal men toch alles los moeten laten als men deze aarde verlaat.

De kleuren van de kleding van de mensen geven de zeven chakra kleuren aan. Rood de vrouw die in gesprek is met de man, paars het bezorgde dochtertje, oranje van het zoontje en de man zelf heeft een groene trui aan. Verder geel het jongetje uit India, daar achter een blank meisje met het blauwe truitje en de blanke vrouw, van wie men maar een gedeelte van haar gezicht ziet een jurk in de Indigo kleur. Met deze kleuren wil ik de symboliek van de bewustheidsgraad aangeven.

Het kruis duidt op de Christus die op de Calvarieberg is gestorven. Het geopende hart waaruit licht straalt, betekent de mens die door het voorbeeld van Christus wordt aangeraakt, zijn hart opent en zijn zoektocht begint naar bewustwording.

Het stoffelijke hart zelf zit nog gepantserd in soldaten-camouflage stof.  Hetgeen betekent dat de onbewuste mens  nog steeds niet het inzicht heeft, dat het zich verdedigen tegen geweld, geen zin heeft. Je komt hierdoor in een spiraal terecht, oog om oog, tand om tand. Door gewapende conflicten kan men niets oplossen, wel door in dialoog te gaan met elkaar.

Omdat wij allen één zijn met de kosmos, ziet men rondom het hart sterren en planeten. Hier aangeduid door gekleurde stippen, die nog in nevelen zijn gehuld. Zodra die nevelen optrekken krijgt de mensheid meer bewustwording en voelt hij binding met de kosmos en al hetgeen wat daaraan vast zit, zoals de Goddelijke kosmische wetten. Adriana – adrianabb@zeelandnet.nl

 
Mijn inspiratiebron tot het maken van dit schilderij haalde ik o.a. uit de boeken:  "Het ontstaan van het heelal” van Jozef Rulof, www.TheAgeOfChrist.com   "Schatgraven in Thomas” van Bram Moerland, www.brammoerland.com   "De lange weg naar bewustzijn”  en "De dynamiek van bewustzijn” van Ko Vos, www.vrijegemeente.nl  onder profiel: docenten en sprekers.

Ansichtkaarten en posters van dit schilderij zijn te koop bij:  Foto Verschoore, www.fotoverschoore.nl


DETAILS
 
 
 
 
 
 
 06. De oester
 
 
 
 De oester

Gesloten is-ie, stil en ruw van buiten
En altijd met het water in de weer
Gewassen is-ie, hooguit uit de kluiten
Gemazeld en gepokt juist des te meer
 
Een hoornen huid verweerd door zand en zout
Die het door kalkaanslag moet ontgelden
En laag voor laag is opgebouwd
uit Grevelingenmeer en Oosterschelde
 
Maar worstel je je door z'n schutschild heen
dan komt zijn weke binnenkant naar boven
Een hart dat zacht is en dat je meteen
in parelmoeren moeders doet geloven
 
Van binnen is-ie tam, van buiten woester
Een Zeeuw lijkt zwijgend sprekend op een oester
 
Uit de bundel IKEA en andere verzen van
Frank van Pamelen
 
 
 
 
 
 07. Uit het oog verloren
 
 
 
 
 
 
 Uit het oog verloren

 
Uit het oog heb ik jou verloren

Lang geleden raakte ik jou kwijt

Toch blijf je voor mij uitverkoren

van ’t verleden heb ik spijt

 
Eens zal ik jou terug ontmoeten

zullen we weer één zijn met elkaar

Zal ik jou opnieuw begroeten

al weet ik nog niet precies waar


Adriana
11.2.2007