“Wegwijzers voor kinderen in deze tijd” Lezing van Henri de Vidal de St. Germain

 
Lezing van Henri de Vidal de St. Germain
voor stichting "In-zicht” te Heerenveen op 20 april 2005

Thema: "Wegwijzers voor kinderen in deze tijd”

Met toestemming van en met dank aan stichting IN-ZICHT   



Henri de Vidal de St. Germain is een gerenommeerd regressie- en reďncarnatietherapeut, met een jarenlange praktijkervaring. Hij geeft lezingen en workshops in binnen en buitenland en gespecialiseerde modules aan therapeuten van verschillende disciplines.

Van zijn hand verschenen bij uitgeverij Ankh-Hermes de volgende boeken:

Spectrum van regressie en reďncarnatie
Dimensies achter regressie en reďncarnatie
Dagdromen en vorige levens
Mijn kind is anders
De eigen wijsheid van het kind
Wegwijzers voor kinderen van deze tijd


 

Na het openingswoord van Paul las Jan van Setten een gedicht voor uit het blad De Verwachting van onze zusterstichting De Heraut uit Amersfoort, getiteld "Gebed voor mijn kinderen”, gevolgd door het stiltemoment waarin we dicht bij onszelf kunnen zijn, naar binnen kunnen gaan, en ons onderling verbonden mogen voelen en weten met elkaar, en met de geestelijke goddelijke wereld, die zo heel dicht in en om ons heen is.

 

"Gebed voor mijn kinderen”

Ik leg de naam van mijn kinderen in Uw handen,
graveert U ze daarin met onuitwisbaar schrift.
Dat niets of niemand ze meer ooit daar uit kan branden,
ook niet als Satan ze straks als tarwe zift.

Houdt U mijn kinderen vast als ik ze los moet laten
en laat altijd Uw kracht boven hun zwakheid staan.
U weet hoe mateloos de wereld hen zal haten
als zij niet in het schema van de wereld zullen gaan.

Ik vraag U niet mijn kinderen elk verdriet te sparen
maar wees U wel tot troost als ze eenzaam zijn
en bang omwille van Uw naam
en wil hen in Uw verbond bewaren
en laat ze nooit van U vervreemden. Nooit hun leven lang.
Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen. Amen.

 
 
"Goedenavond. Ik moet u zeggen dat het voorgedragen gedicht me getroffen heeft omdat de naam het wezen van de persoon uitdrukt. U kunt dat in de Bijbel terugvinden. Daarom spreken we de naam van God ook niet ijdellijk uit. De Essenen, schreven zijn naam als Adonai. Dat wil ik u even zeggen.

Mijn bedoeling is om vanavond met u, stil te staan met de hulpverlening aan kinderen van deze tijd. Ik ben zelf regressie- en reďncarnatietherapeut en dagdroomtherapeut en daar ben ik zo’n kwart eeuw mee bezig in de praktijk. De regressie- en reďncarnatietherapie is helaas in het verleden nogal in de verdrukking geraakt. Er waren velen die zich aangetrokken voelden tot het begrip regressie, die dat ook te pas en te onpas in hun praktijk vermelden, die ook met regressie werkten, terwijl dat nu juist een therapievorm is die met de grootst mogelijke zorgvuldigheid moet worden gehanteerd en waar je heel veel van moet weten wil je het op de juiste manier doen zonder daar brokken bij te maken. En helaas zijn die brokken wel gemaakt en dat heeft niet altijd de regressie- en reďncarnatietherapie een goede naam bezorgt, maar dat is dan eenmaal zo. In het algemeen mogen we zeggen dat regressie- en reďncarnatietherapie terugvoert naar het beginpunt van een probleem. In het merendeel van de gevallen kunnen cliënten die bij mij komen met één zitting volstaan om terug te kijken waar het probleem ontstaan is en daar anders mee kunnen omgaan, en vanaf dat moment met dat inzicht een verfrissende kijk op het leven krijgen en vaak heel goed verder kunnen en een hele nieuwe levensweg voor zich zien. Dagdroomtherapie is ook kortdurend.

Per 1 januari 2004 heb ik er voor gekozen om uitsluitend met kinderen te werken, tot een jaar of negentien. Voor volwassenen heb ik een heel goed verwijsadres, een goede college die ik zelf heb opgeleid, waardoor ik in staat ben om volwassenen door te verwijzen met de zekerheid dat ze goede hulp zullen ontvangen.

Deze kortdurende hulpvorm is een psychotherapie met een enorme bandbreedte, die ook met de onzienlijke wereld te maken heeft. Men vraagt zich wel eens af, zijn kinderen die allemaal in deze tijd geboren worden, nieuwe tijdskinderen? Ik meen dat we daar heel voorzichtig mee moeten zijn. Ik heb, vanaf het begin, kritisch gestaan tegenover het begrip nieuwe tijdskinderen. De verheerlijking die daaraan verbonden werd kon niet anders dan die kinderen een kwalijke naam bezorgen, dat kon niet goed gaan. Als je kinderen ophemelt en zegt dat ze zo bijzonder zijn dan moeten we daar mee oppassen. Ik zeg wel eens bij een lezing: "Gooi zo nu en dan het waswater maar  weg en dan zit daar niet altijd een kind in”. Dat werd me niet altijd in dank afgenomen. Kinderen in deze tijd kunnen inderdaad bijzondere kwaliteiten hebben. Er zijn veel kinderen die heel hooggevoelig zijn. Maar er zijn ook veel ouders die dat zijn. Er zijn veel ouders, en dat was ik ook, die kunnen zeggen:  "Eigenlijk was ik ook een nieuwe tijdskind”. Nieuwe tijdskinderen, die geboren worden, kunnen geen stand houden als ze geen nieuwe tijdsouders hebben, die naar hen luisteren en die ook verstaan wat ze te zeggen hebben met hun waarnemingen die ze doen. Kinderen kunnen in hun prille leeftijd aura’s waarnemen, ze kunnen soms entiteiten zien, of het lichaam van overledenen die nog ergens om de één of andere reden gebleven zijn. Dat maakt het voor deze kinderen vaak zo moeilijk omdat ze daar zo gevoelig voor zijn. Daar kom ik straks nog op terug. Eigenlijk is iedereen daar in zijn eerste jaren gevoelig voor en dat heeft er mee te maken dat een kind geboren wordt vanuit een energetische wereld waar geen vormen zijn, maar waar hij of zij nog als ziel rondwaart en een keuze maakt om op een gegeven moment weer geboren te worden.


Iedere ziel maakt, als het goed is, de keuze om weer terug te komen bij bepaalde ouders omdat hij vindt dat hij daar het beste terecht kan om zijn leven in te richten. Helen Wambach, een Amerikaanse psychologe, heeft onderzocht dat een kinderziel voor de geboorte, de eerste vijftien jaar van het leven in grote lijnen al overziet, en op grond daarvan wordt de keuze gemaakt om geboren te worden.

Dat houdt in dat adoptiekinderen de keuze maken, over de hoofden van de ouders waar ze geboren worden, voor de adoptiefouders omdat ze al zien waar ze heen gaan. Dat onderzoek van Wambach is nooit in het Nederlands vertaald, maar ik denk dat het inderdaad de moeite waard is om dat te onderzoeken. Ik had een tijdje geleden een workshop met jongeren van een jaar of zestien, die terug wilden kijken naar vorige levens. Daarbij waren drie adoptiekinderen, en ik zei niet tegen hen, wat ik u nu vertel, maar ik bracht ze terug, de hele groep, tot voor hun geboorte in dit leven, om te onderzoeken waarom ze in dit leven wilden binnenkomen? Alle drie spraken ze hun verwondering er over uit dat ze voor hun geboorte wisten dat ze naar deze adoptiefouders zouden gaan. Een duidelijk bevestiging van wat uit dat onderzoek van Wambach is gebleken.

Er wordt dus niet alleen een keuze gemaakt voor waarom wil je terug, maar ook voor de ouders. Dat het belangrijk is dat je weet. Bij die ouders zou ik me veilig voelen, bij die ouders zou ik heel goed kunnen werken aan dat wat ik nog wil afwerken. Een paar voorbeelden van een besluit dat iemand heeft gemaakt voordat hij geboren wordt. Soms herken je daar een hele zware lading in.


Een kind zei tegen mij: "Ik kwam terug om iets goed te maken”. Dan hoef je maar de vraag te stellen: "Ga eens terug en kijk eens naar dat waarom je meent iets verkeerd gedaan te hebben”. Of: "Ik kom terug om iets af te maken”. Er is dus iets gebeurd en het heeft niet zo mogen zijn dat het helemaal voltooid kon worden. Heel veel kinderen komen met het gevoel van, ik zou willen helpen, of ik wil mijn moeder helpen, of ik wil mijn vader helpen. Dan blijken er in vorige levens al banden bestaan te hebben tussen die kinderen en hun ouders. Dat is niet altijd het geval, maar het sterkste trof ik dat aan bij een Joods gezin wat ik in therapie heb gehad, waarvan de vrouw niet tot het Joodse ras behoorde, maar haar man wel, en ze hadden vier kinderen. Uit de regressies bleek dat zij in de oorlog ook een gezin vormden en dat ze alle zes in een concentratiekamp omkwamen. En ze zijn nu weer bijeen. Over karmische relaties gesproken.

Wat de ziel doet voor de geboorte is niet dat hij zo maar afwacht tot hij in kan dalen in de vrucht. Maar dat is heel verschillend. Ik heb bevindingen gehad, dat het tussen de vier en zes maanden gebeurde, maar een enkele maal gebeurde het vlak voor de geboorte. Eenmaal zelfs, dat ziel vlak na de geboorte indaalde, of dat de ziel wisselde na de geboorte, of dat er een ander in datzelfde lichaam binnenging, of dat er overleg was tussen die twee zielen, wie van ons tweeën gaat hier geboren worden?

Maar wat de ziel ook doet voor de geboorte is de ontwikkeling van de vrucht in de baarmoeder volgen. Kijken of het inderdaad die vorm en die mogelijkheden krijgt die passen bij het verlangen wat men heeft wat het wil uitvoeren.

Het contact met de moedercel in de baarmoeder is vreselijk belangrijk. Wat de moeder beleeft en op een gegeven moment aan gevoelens ervaart, is heel belangrijk voor het kind.Kinderen die in de oorlog geboren zijn of vlak na de oorlog, voelden vaak de spanning die de moeder bij zich droeg over de onzekerheden die de oorlog met zich mee bracht.

De gang door het geboortekanaal is ook een verhaal apart. Het kan zijn dat het heel lang geduurd heeft en dat het kind er niet doorheen heeft kunnen komen omdat de moeder het als het ware tegenhield. Of dat het kind er eigenlijk niet uit durfde gaan omdat het vreesde voor wat het te wachten stond.


Je komst vanuit de energetische wereld naar de belichaamde, is dus niet altijd even gemakkelijk. In het begin is het onbewuste van het kind nog heel sterk actief. Bewustzijn is er nog niet zo veel.

"Het kind droomt nog”, zoals een wetenschapper zegt. Wij allen dromen. De hele dag dromen wij. Alleen een kind leert vroegtijdig dat hij dat niet moet doen omdat er een werkelijkheid om hem heen is die zijn aandacht vraagt. Dus de droom is niet beperkt tot de nacht. Overigen is dit niet hetzelfde als dagdromen, daar kom ik straks nog op terug.

Het kind voelt na de geboorte wat voor sfeer er om hem heen is en hij registreert dat. Hij voelt wat de vader en de familieleden denken die om hem heen zijn bij de geboorte. Dat voelen ze feilloos aan. In de eerste jaren van het leven, leeft het kind heel sterk in het heden, vanuit een droomwereld die nog maar steeds door gaat. De Bengaalse dichter Rabindrath Tagore zegt over het kind: "Het kind brengt mijn hart het gebouw van wind en water, de woordeloze geheimen van de bloemen, de dromen van de wolken, de zwijgende blik van verwondering van de ochtendhemel.” Ik voel dat kinderen dat hebben.

Kinderen leven zo sterk in het heden, dat alles wat zij spelen, zich ook in heden afspeelt. Vadertje en moedertje, of wat je ook maar wilt, het speel allemaal in het nu. Maar als ze weer binnengeroepen worden zijn ze meteen weer Jantje of Pietje en niet de vader of de politieman die ze speelden. Kinderen spelen onveranderlijk als ze de rolverdeling maken, over het verleden, want daar moet je niet meer over praten, je staat in het nu en de rolverdeling heeft in het verleden plaats gevonden. Het kind zegt dan: "Jij was de vader en ik was de moeder” Ze praten dan alleen over de verleden tijd.


Een kind verstaat de taal van sprookjes. Sprookjes hebben een hele diep zin en daar kan een hele belangrijke boodschap in liggen. Je kunt het rustig voorlezen, want een kind verwerkt het op zijn eigen manier. Het kind komt uit een energetische wereld en heeft al vele andere levens gehad.. Soms draagt het kind iets van die niet verwerkte ervaringen uit het andere leven met zich mee. Bepaalde gevoelens die nog niet verwerkt zijn. Dat kan onder andere de aanleiding zijn voor huilbaby’s.

Sommige artsen houden het op voedselallergie en dan denk ik, wanneer worden jullie nu eens een keer wijzer? Wanneer zien jullie niet alleen dat lichaam, maar gaan jullie er ook over nadenken dat zo’n wezen, lichaam, geest en ziel is, en dat ze al ervaringen met zich mee dragen uit andere tijden, en dat het daar verband mee kan houden als het kind huilt. Dat hoeft daar overigens niet altijd verband mee te hebben. Ik heb een keer met een huilbaby gewerkt, die maar steeds in de richting van een hoek van een kamer keek en de moeder maakte zich daar heel erg bezorgd over. Ik zei tegen die moeder, omdat ze geen enkele ervaring met regressie had: "Denk erom, als ik je iets vraag en je ziet iets voor je, laat het gewoon toe. Ga niet tegen jezelf zeggen, zal het wel waar zijn?, want dan doe je teniet wat er gebeurt”.

Ik vroeg haar om zich voor te stellen om in die kamer te zijn en naar die hoek te kijken "Daar staat een mevrouw in die hoek”, zei ze, en ze beschrijft de vrouw die in die hoek staat. Die moeder en dat kind woonden nog maar kort in dat huis en de hele buurt kende deze vrouw die daar vroeger gewoond had en die inmiddels overleden was. Iedereen in die buurt zei: "Nou praat daar maar liever niet over want daar hebben we geen prettige herinneringen aan”. Ze is later verhuisd, maar na haar dood kwam ze terug in datzelfde huis en het kind zag die vrouw in de hoek staan en voelde de uitstraling van die vrouw en werd daar heel verdrietig en ook een beetje bang van. Toen hebben we haar gevraagd om weg te gaan naar het licht, en nu eindelijk op te geven dat ze hier moet blijven en ze is ook weggegaan.

Zo eenvoudig is het niet altijd om een overledene tot rust te brengen, maar er is nog nooit iemand achter gebleven, hetzij in huizen, hetzij in aura.


Elk boek wat ik geschreven heb, dat zijn er zes, heeft een missie. Het laatst verschenen boek: "Wegwijzers voor kinderen in deze tijd”. Dat boek is voorafgegaan door mijn boek: "Mijn kind is anders”. Wat kinderen zelf geďllustreerd hebben met hun eigen ideeën, verhalen en hun eigen visie.

Veel ouders herkenden daar hun kind in. Dat boek is opgevolgd door het tweede boek: "De eigen wijsheid van het kind”. Want het kind is wijs. Dat boek heeft op veel vragen een antwoord kunnen gegeven en het wordt gebruikt door hulpverleners, leraren en therapeuten. Maar later bleek dat er behoefte bestond om nadere uitleg te geven aan kinderen, over wat is nu de geest, de ziel en dat laatste boek : "Wegwijzers voor kinderen in deze tijd”, voldoet daar aan en het wordt allerwegen begroet als een boek wat men heel goed kan gebruiken bij kinderen. Kinderen tot twaalf jaar kunnen dat het beste samen met hun ouders doorlezen en daarna kunnen ze het ook zelfstandig lezen. Het is dus een serie geworden. Misschien dat die nog aanvulling krijgt. Dat is nog even afwachten.


Ik wil met u stil staan bij overledenen. We spreken van rondhangende entiteiten, die aan een bepaalde plek geboden zijn. Ik heb in Almere met een paar mensen een wijk moeten behandelen. In die wijk waren overleden vissers die destijds vergaan waren met hun schip en nog steeds op die plek rondhangen, niet wetende dat ze daar eigenlijk wel weg konden. De shock die ze ervaren kan ertoe leiden dat een overledenen, voor ons gevoel dan, want tijd bestaat niet aan gene zijde, ergens een lange tijd blijft hangen. In Amersfoort heb ik een wijk kunnen zuiveren, daar bleek een dijk afgegraven te zijn en op die dijk lag puin gestort, van oude huizen, en dat was als fundament voor nieuwe huizen gebruikt. In dat puin huisden, zou je kunnen zeggen, nog steeds overledenen die nog niet tot rust waren gekomen. Dat gaf in die wijk de nodige onrust en daar hebben we iets aan kunnen doen.

Er zijn ook de dolenden, die ronddolen en pas tot het besef komen dat ze weg kunnen gaan als ze telepathisch contact krijgen met iemand die op aarde leeft. Door dat telepathische contact kunnen ze  afchecken, van hé, ik hoor blijkbaar niet meer tot de levenden, ik zou nu wel eens weg kunnen gaan.

Men heeft de aangehechte overledenen, die zich in een aura gevestigd hebben. Die in die aura binnen komen op een zwak moment. Schrikt u er niet van, want dat is niet een alledaags gegeven, dus ga straks niet naar huis met een ongerust gevoel dat u dat ook overkomen kan, dat hoeft helemaal en het is ook niet moeilijk om er af te komen. Het komt vooral bij kinderen voor, dat ze in hun aura komen, energie gebruiken daaruit, maar ook hun onverwerkte ervaringen daarin naar binnen brengen.

Het gevolg daarvan is dat kinderen hele angstige dromen kunnen hebben, waar ze pas met heel veel moeite uit wakker worden. Soms zeggen ouders dat hun kinderen wakker worden met hele wilde ogen en op het eerste ogenblik kon dat kind ook absoluut niets zeggen. Hij kon ook niet navertellen wat er gebeurd was. Maar het was heel akelig. Hoe komt dat eigenlijk.?

Iemand die overlijdt verliest een laag bewustzijn. Wij beschikken over een dag- of waakbewustzijn, en ook over een onbewust bewustzijn, dat veel groter is dan ons waakbewustzijn. Het bevat alle herinneringen van levens die wij geleid hebben. Het bevat in gedetailleerde vorm alle informatie uit die levens, van gevoelens, van alles wat je maar zou kunnen bedenken. Het bovenbewustzijn, of het  waakbewustzijn, is iets wat we overdag hebben en waar we alert mee zijn, voorzichtig, oplettend, en dat maakt dat het onbewuste geen dingen zegt die niet waar zouden kunnen zijn. Het moet altijd op zijn waarheidsgehalte getest worden. Als je in regressie gaat moet je aanvaarden aan wat er in je opkomt uit de diepte. De overledene verliest dat waakbewustzijn. Dat betekent dat hij volledige toegang heeft tot alle herinneringen van alle levens. Als je een kind moet uitleggen hoe dat dan komt dat hij nare dromen heeft , dan zeg ik: "Stel je voor dat je in een groot warenhuis bent en je staat op een etage in een leuk prentenboek te kijken en je bent daar heel erg in geďnteresseerd, maar een afdeling verderop staat iemand naar de radio’s en de televisies te kijken, Weer een ander staat verderop naar kleding te kijken en die hoeft alleen maar de etage over te lopen om in jouw afdeling terecht te komen. Je bent allemaal op het niveau van het onbewuste. Want als je droomt is je onbewuste actief, en het onbewuste van die overledene is ook actief en als die dan naast je staat, dan fluistert die je als het ware in wat er allemaal met hem is gebeurd en kinderen begrijpen dat”.

Je kunt dus kinderen krijgen die daardoor angstige dromen krijgen. Maar ook vormen van bezetenheid. Een minder ernstige is extreme boosheid van een kind die met alles smijt wat in zijn handen komt en als dat over is zegt hij: "Eigenlijk deed ik dat zelf, ik heb er zo’n spijt van, ik was het niet zelf”. Dan voel je dat dat kind over iets spreekt, van ik was het niet, het was iets in mij wat mij aandreef.

Natuurlijk is dat niet goed, maar daar is heel veel aan te doen.

Soms kom je tegen dat er karmische bindingen zijn uit vorige levens en dat er een binding is ontstaan tussen twee of meer mensen die elkaar niet hebben losgelaten. Die nog iets met elkaar af te wikkelen hebben. Het kan zijn dat iemand denkt, dat vergeef ik je niet wat je me nu aangedaan hebt, maar hij heeft die ander niet meer kunnen bereiken. Dan kan het zijn dat iemand dan na zijn dood nog bij die ander blijft rondhangen en dan als een stoorzender aanwezig is. Die dingen moeten uitgezocht worden en daarvoor leent regressie– en re-integratietherapie zich uitstekend. In veel opleidingen wordt daar naar mijn smaak te weinig aandacht aan besteedt. Daarom heb ik colleges geopend waar ik artsen, regressietherapeuten maar soms ook psychiaters mag begroeten die daar alles van willen weten en die ik laten delen in mijn ervaringen. Het is ook mijn bedoeling om die ervaringen met anderen te delen.

Soms kun je via telepathische weg zaken tot klaarheid brengen die je niet voor elkaar krijgt tijdens een persoonlijke behandeling met iemand.. Ook daar is veel te weinig aandacht voor bij opleidingen.

Er kunnen ook persoonlijkheidsdelen los raken van ons, in andere levens, als wij een innerlijk conflict hebben wat we in het leven niet tot rust kunnen brengen. Als dat gebeurt dan ontstaat ook daardoor een stoorzender binnen de persoonlijkheid zelf. Ik heb drie kinderen behandeld die als autist waren gediagnosticeerd en die alle drie nu genezen zijn terwijl er gezegd wordt dat autisme niet te genezen is. Die storing kan zich ook uiten in boulimie, anorexia, vraatzucht of vermageringszucht. Wat bij veel kinderen voorkomt is dat ze vanaf de geboorte eczeem hebben, die binnen enkele weken verdwenen is nadat die behandeling heeft plaats gevonden. Ouders verbazen zich vaak daarover. Elke vorm van allergie is niet te behandelen, maar het is zeker de moeite waard om er een keer naar te kijken.

De toegang tot de aura bij kinderen, komt vooral doordat ze soms niet goed geaard zijn..Soms zijn ze sterk aan emoties onderhevig en zij kunnen die emoties niet goed beheersen. Het gevolg van de inwoning in die aura is, dat er energie wordt getapt en dat het kind hangerig kan worden, afdwaalt op school, lusteloos wordt. Kortom ouders kennen deze verschijnselen wel. Als dat extreem wordt is dat zeker aanleiding om daar een keer naar te kijken.

Bij volwassenen komt dit ook wel voor en dat kan soms wel een leven lang duren. Er zijn ook gevallen bekend waarbij mensen niet één overledene binnenkrijgen maar een stuk of twee, drie, die de voorpost vormen van een grotere groep. Stel u maar voor, oorlogen, rampen waar mensen in grote getale sneuvelen, omkomen, en soms uit een vorm van uniformiteit bijeen blijven. Enkele daarvan komen in de aura terecht en beginnen daar energie uit weg te trekken, niet allen voor zichzelf maar ook voor anderen en dan kom je tegen dat mensen ME krijgen. Ik kan op dit moment nog niet zeggen waarom ME bestaat. Ik kan u wel zeggen dat ik een twintigtal mensen met ME heb behandeld die zonder uitzondering weer aan het werk zijn. Bij hen heb ik geconstateerd dat ze groepen in zich hadden, en ook groepen die daar buiten stonden, die gevoed werden met de energie uit dezelfde persoon waardoor die volkomen energieloos werd. Met de toename van het geweld in deze wereld is niet uit te sluiten dat ME nog zal toenemen als dit inderdaad de oorzaak is, wat ik op dit moment nog niet durf te beweren. Twee van die ME patiënten waren kinderen die nauwelijks nog konden lopen en die een half jaar later weer naar school gaan en weer rechtop lopen. Het gaat gelukkig weer heel goed met hen.

Sommige mensen hebben al heel veel therapeuten afgelopen om van hun problemen af te komen.

Regressietherapie is geen wondermiddel waar alles op past, absoluut niet, maar in een aantal gevallen konden we heel goed werken aan mensen die al lang bezig waren met psychotherapie en psychiatrie.

Een psycholoog die zelf twee jaar bij psychiaters komt, zei na anderhalf uur tijdens de eerste zitting: "Dit had ik eerder moeten weten, want nu begin ik pas inzicht te krijgen in waar het over gaat”.

Welke invloed kunnen overledenen hebben en wat kun je er aan doen? Ik sprak al over vermoeidheid, concentratieverlies, afwijkend gedrag, extreme angsten, slapeloosheid bij kinderen, verschijningen waarnemen, nachtmerries zonder herinnering, stemmen horen. Ik wil niet beweren dat stemmen horen  altijd iets met entiteiten of met overledenen te maken heeft. Er kunnen andere oorzaken voor zijn. Het is zeker de moeite waard om het te onderzoeken, want artsen zijn in het algemeen, de goede niet te na gesproken, geneigd om meteen medicijnen te geven om die stemmen te onderdrukken. Je kunt wel iets onderdrukken maar dat betekend dat je geen onderzoek doet en daardoor kun je ook niet ontdekken wat er werkelijk aan de hand is.

Wat kunnen ouders van kinderen doen die merken dat hun kind angstig is, nachtmerries heeft, en mogelijk problemen heeft met die onzienlijke wereld? In de eerste plaats, stel het kind gerust. Luister vooral heel goed naar wat hij zegt. Het kan in zijn eigen taaltje heel veel sprekende dingen zeggen.

Gelukkig hebben we nieuwe tijdsouders die wel geneigd zijn om naar hun kinderen te luisteren.

Probeer entiteiten niet weg te jagen want ze zullen terugkeren zolang je er niets wezenlijk iets aan doet. Toch moet je het kind helpen. Vraag of de "Gouden Wachters” om het kind heen komen staan.

Het zijn mannen in een soort gouden harnas met gouden helmen en met gouden speren bij zich.

En volwassenen en kinderen aan wie ik dat vroeg, voelden zich opeens heel veilig. Een meisje van dertien heeft eens aan de Gouden Wachters gevraagd waar ze vandaan kwamen en ze zeiden dat ze ook op aarde hadden geleefd maar we hebben niet altijd leuke dingen gedaan. We hebben mensen zelfs pijn gedaan, maar nu zij we terug en kunnen we iets goed maken.

Je kunt ook vragen om bescherming uit de lichtwereld. Als u vraagt of er wezens uit de lichtsferen willen komen, of dat nu engelen zijn of niet, dat laat ik in het midden, ze zijn er in ieder geval en ze doen het als u het vraagt. Als u vanuit de liefde spreekt, dan wordt dat verhoord.

Ik heb u al verteld voor de niet aanspreekbaren, is er de mogelijkheid van telepathische zittingen.

Soms hebben mensen jarenlang pijn waar de medische wetenschap niets aan kan doen en daar kun je pas iets aan doen als je daar bij kunt komen, wat de oorzaak ook is. Er kwam een keer een arts bij mij die een stekende pijn in zijn schouders had. Hij zei, ik ben bij collega’s geweest en ze kunnen me niet helpen. Tijdens die zitting verdween de pijn. Na afloop legde hij zijn kaartje neer en bleek hij hoogleraar medicijnen te zijn. Ik zeg dit niet omdat dit zo bijzonder is maar omdat hij daardoor een andere kijk op de dingen kreeg.

Tot slot lees ik u voor uit het nawoord van het boek "De eigen wijsheid van het kind”, omdat het over kinderen gaat. "Boomstammen groeien van binnen naar buiten. Elk jaar legt zich een nieuwe laag om de kern heen. Dat is duidelijk te zien aan de jaarringen in een stam van een omgevallen boom. Groei vanuit een kern, die altijd aanwezig blijft maar naar ruimte zoekt. Die kern is vergelijkbaar met een kind. Vol wilskracht om te groeien, speurend, verkennend en ontdekkend aan de hand van een leermeester die ervaring heeft. Kinderen zijn overal om ons heen. Hoewel ze niet een bordje werk in uitvoering met zich meedragen, zijn ze wel actiever dan je bij een oppervlakkige beschouwing zou vermoeden. Als je groter gegroeid bent dan zij, moeten ze omhoog kijken om met je te praten. Laten we beseffen dat we niet op de hurken hoeven gaan zitten om met hen te praten en naar hen te luisteren en voor hen open te staan. Dan kunnen we nog veel leren van eigen wijsheid van het kind.

 

Vragen na de pauze:

 

Vraag: Werkt u ook met het verhaal achter kindertekeningen?

Antw.: Nee, maar er zijn goede tekentherapeuten die daar heel veel verstand van hebben. Ik werk wel met dagdromen, waarbij beelden in mensen en kinderen opkomen en daar kun je heel veel van zeggen van wat er in kinderen en volwassenen omgaat en daarmee kun je therapeutisch werkzaam zijn.

Vraag: Kan steeds terugkerend eczeem in verband staan met een te snelle geboorte na een injectie?

Antw.: Ik ben geen medicus, het is heel goed mogelijk, maar ik heb u straks al gezegd eczeem kan zijn oorzaak hebben in een gesplitste persoonlijkheid. Dat is iets anders dan schizofrenie. Als de oorzaak ligt in die achterblijvende persoonlijkheid in een ander leven, dan kan daar soms de oorzaak in liggen en als dat zo is, dat heb ik diverse malen meegemaakt, dan verdwijnt die eczeem als sneeuw voor de zon. Bij de een is dat na een week, bij de ander twee weken, maar in korte tijd is het dan over.

Vraag: Kent u een goede regressietherapeut in de buurt?

Antw.: In deze buurt, dat zou ik niet zo snel weten, maar waar regressietherapie een kortdurende therapie is en zich meestentijds tot één zitting beperkt, een enkele maal een tweede zitting vergt, moet de afstand lijkt mij niet een probleem zijn om naar een goede regressietherapeut te gaan. Er zijn heel veel mensen die zich regressietherapeut noemen, maar er zijn er weinigen die het echt met hun hart doen, of moet ik helaas zeggen, die kundig genoeg zijn.

Vraag: We hebben een geadopteerde kleinzoon, die op mij reageert als vuur op water. Heb ik daar in een vorig leven ruzie mee gehad?

Antw.: Ik zal de laatste zijn die dat durf te beweren, maar het is heel goed mogelijk dat er iets is wat u uitstraalt wat deze jongen tot zo’n uitbarsting brengt. Ik kan dat zo niet zeggen. Het zou een onderzoek waard zijn om dat te weten te komen.

Vraag: We hebben een dochter die als baby de eerste twee jaar heeft gehuild, later angstig werd en zij heeft nu nog angstdromen, is onzeker, en kan zich slecht concentreren. Hoe kan ik haar helpen?

Antw.: Ik denk niet dat u haar zelf kunt helpen, maar u zou haar kunnen helpen door daar samen in de praktijk naar te kijken. Bij kinderen werkt de therapie het heel snel door. Dat is wat ik u kan aanraden.

Vraag: Als u via telepathische weg iets doet voor een huilbaby, is er dan iemand bij nodig die de baby kent? Of kan dat ook met een foto?

Antw.: Ik werk niet met foto’s. Ik werk altijd met mensen die het kind min of meer kennen, althans weten hoe het er uit ziet. Dat kan oppervlakkig zijn, maar dat is al voldoende om daar mee te werken.

Vraag: U had het over adoptiekinderen. Hoe komt het dat het in of na de puberteit vaak zo moeilijk voor adoptiekinderen en hun adoptiefouders wordt? Identiteitscrisis?

Antw.: Dat heeft soms te maken met de cultuur waarin iemand geleefd heeft of de genen die uit die cultuur afkomstig zijn. Door levens heen vinden er incarnaties plaats die niet altijd cultuurgebonden zijn.Ik heb mensen meegemaakt die niet uit een joodse familie komen maar heel nauwkeurig joodse rituelen weten te vertellen die ze in een regressie meemaken. Soms worden in de ziel die indrukken van toen meegedragen. Er wordt vaak in bepaalde families geďncarneerd omdat dat een bepaalde veiligheid biedt.Je kunt dan soms meemaken dat een kind mij vertelde dat zij haar eigen grootmoeder was. Merkwaardigerwijs was dat ook afgeschermd een bepaalde tijd. Dat kind had een niet gevaarlijke hersentumor maar die hersentumor verdween en toen kreeg ze ineens het zicht erop dat ze haar eigen grootmoeder was en ze kreeg beelden van haar vader als een klein hummeltje maar ze mocht dat voor die tijd nog niet ervaren. Dat was de reden, zou je kunnen zeggen, dat ze ook die tumor kreeg.

Vraag: Ik werk op een school waar kinderen aanwezig zijn die bijna allemaal een autistische storing hebben. Kun u niet een weekje langskomen om deze kinderen te behandelen?

Antw.: Dat vind ik fysiek gesproken erg moeilijk. Ik zei al, ik geef colleges aan therapeuten, artsen psychiaters, psychologen maar ook aan hulpverleners die heel professioneel zijn en misschien bestaat er een mogelijkheid om daar eens een keer aan deel te nemen om wat meer te ervaren over de mogelijkheden om dit te behandelen en om daar zelf mogelijk iets mee te doen, of dat u iemand kunt vinden die dat zou kunnen doen. Ik heb zelf helaas onvoldoende tijd om dat te doen.

Vraag: Hoe staat u tegenover channelen?

Antw.: Ik moet zeggen, niet erg positief, omdat channelen voor mij ongeveer hetzelfde is als glaasje draaien. Je weet namelijk niet met wie je te doen krijgt. Je weet niet wie er tegen je spreekt. Degenen die zo in de aardsfeer actief willen zijn, en met ons willen spreken door het glaasje draaien, zijn niet altijd entiteiten van een hoge standing. Je moet er uitermate voorzichtig mee zijn wat we daarbij binnenhalen in ons zelf. Het kan zich meester maken van ons op een manier waar we niet helemaal zeker van zijn dat we dat weer kwijt raken. Je kunt het een beetje vergelijken met een virus wat je via internet in je computer krijgt en je kunt het niet via een schijfje met een virusbestrijder weer kwijt raken. Wees daar voorzichtig mee. Ik zeg niet dat het altijd mis is maar wees er voorzichtig mee.

Er is aan gene zijde heel veel aanwezig aan kennis ook wetenschappelijke kennis. Ik weet van de Orde der Verdraagzamen, een orde die niet meer bestaat, maar dat was een trancemedium die inmiddels overleden is, en die begon zijn lezing altijd, waar veel wetenschappers bij aanwezig waren, met de woorden: "U luistert wel naar mij, maar wij zijn feilbaar, wij kunnen ook fouten maken. Wij hebben de wijsheid niet in pacht. Denkt u alstublieft zelf na. Geloof niet alles wat u hoort”. Dat zegt al heel veel van het niveau van de spreker. In het begin heeft hij veel met wetenschappers gewerkt die thuis waren in allerlei zware wetenschappen zoals de kwantummechanica en die konden hem vragen stellen aan hen die zich rond de Orde der Verdraagzamen hadden, gegroepeerd aan gene zijde, en dan kregen ze hele duidelijk antwoorden. Op een gegeven moment hebben ze gezegd, nu stoppen we ermee, dit is niet ons doel. Ons doel is om aan de wereld meer over de mogelijkheden te vertellen hoe de wereld verder zou kunnen gaan zonder daar dirigistisch in te zijn of moraalridders te zijn, ze zeiden hoe ze ons zagen en dat vond ik heel goed hoe ze dat deden.

Vraag: U zei, je komt niet zo gemakkelijk van je schuldgevoel af. Hoe kom je er wel vanaf

Antw.: Als iemand daar over spreekt dan zoeken wij terug naar de eerste oorzaak. Je kunt nadien nog heel veel beleven waarbij je nieuw schuldgevoel op het vorige stapelt. Het gaat om de eerste oorzaak, daar waar de spanning gegenereerd wordt die over die hele lijn van levens loopt en overal die spanning deponeert. Het is niet zo moeilijk als u misschien denkt, als je dat op een goede manier doet om naar  die gebeurtenis toe te gaan en te vinden waardoor dat schuldgevoel ontstaan is. Je moet dan kijken of dat schuldgevoel terecht is of niet. Soms is een schuldgevoel oneigenlijk. Sommige mensen zeggen, als ik daar toen niet op dat moment aanwezig was, toen iets gebeurde, was het misschien niet gebeurt.

Maar dat is nog maar de vraag. Ik vraag altijd aan mensen te denken aan alles wat er voorafgaat aan toen dat schuldgevoel zich kenbaar maakte en elke fase door te gaan en te vragen aan jezelf, kon ik mijzelf hierin iets verwijten of dat ik iets anders had moeten doen? Als je tenslotte aankomt bij het punt waar het schuldgevoel ontstaat, zeggen mensen vaak, ja ik zie nu dat ik het eigenlijk niet kon helpen. Ik heb het op me genomen maar dat was niet nodig geweest en dan kun je het ook loslaten en dat is een enorme bevrijding. Een explosie van spanningen die dan vrijkomt.

Niettemin kan het voorkomen dat iemand alles overziet en tot de conclusie komt dat hij wel degelijk schuld heeft. Ik heb dingen gedaan die ik niet had moeten doen. Het zijn er te weinig geweest maar ik heb mensen meegemaakt die in de Tweede Wereldoorlog die zich schuldig hebben gemaakt aan misdaden tegen de menselijkheid en die daar onder gebukt gingen en daar later vreselijk spijt van hadden en die dat in dit leven voelden als een last. Die beseften waar het zat maar toen ze het in beeld brachten, begrepen ze waar het om ging. In dat geval kun je alle slachtoffers die zij gemaakt hebben om hem heen roepen en zeggen, zijn jullie bereid om hem dit te vergeven? Dat is een groots en emotioneel moment. Als je merkt dat degenen die omgekomen zijn, hem dat niet langer verwijten, het inzicht hebben gekregen dat het misschien niet zo had moeten gaan, dat ze dat kunnen begrijpen en vergeven. Dat is zo geweldig. Dat vergeet je nooit meer en dan kan ook het schuldgevoel verdwijnen.

Vraag Als je geen contact meer hebt met één van je volwassen kinderen, kun je daar dan op telepathische wijze verandering in aanbrengen?

Antw.: Dat zou inderdaad mogelijk zijn, als die ander daartoe bereid is. Je kunt langs telepathische weg onderzoeken, waar het knelpunt zit. Wat is er aan de hand waarom dat contact er niet is? Soms zijn  het dingen die je niet vermoedt en die ook niet uitgesproken zijn. Het is wel zo dat bij telepathische zittingen de therapeut zich heel goed moet afvragen of het ethisch verantwoord is dat hij deze dingen doet met zijn cliënt. Hij moet samen met zijn cliënt afwegen mag ik dit wel doen, want je komt binnen in het gevoelsleven, maar ook in herinneringen van de ander. Je krijgt dingen te zien die je misschien nooit vermoeden zou, van wat die ander meegemaakt heeft. Als je daar van terugschrikt of je voelt van dat mag eigenlijk niet, dan moet je het ook niet doen. Maar. Als je het niet doet vanuit nieuwsgierigheid naar wat die ander allemaal uitgehaald heeft, denk ik dat het een goed doel dient en het verantwoord kan worden geacht, maar dat is een kwestie van afweging die de therapeut voor zichzelf moet maken, maar ook degene die het aangaat. Ik heb voorbeelden dat op die manier relaties weer konden worden hersteld. In het boek: "Dagdromen en vorige levens” heb ik ook iets daarover geschreven wat heel veel mensen heeft geholpen. Het is een doe-boek. Een boek voor volwassenen, wat: "De eigenwijsheid van het kind”, voor kinderen is. Het zijn niet de zelfde oefeningen, maar het zijn wel eenzelfde soort doe-boeken..

Vraag: Ik heb zelf ontzettend veel last van een zwager gehad die inmiddels overleden is en dat heeft mij heel veel energie gekost. Willen ze je dan iets vertellen?

Antw.: Ik begrijp daaruit dat die zwager overleden is. Het kan zijn dat iemand die overlijdt dat die voortdurend moeite doet om ons te bereiken en dat gaat niet altijd op een prettige manier omdat zij de handicap hebben dat zij niet tegen ons kunnen praten, maar ons alleen kunnen benaderen via onze dromen of soms door te laten merken dat ze er zijn door een koude wind door de kamer heen of ineens is er een geluid en ik had het gevoel dat het iets te maken had met, en dan noemen ze iemand. Als je dat vermoeden hebt, dan betekent dat nog niet dat het waar is. Misschien is het verstandig om een keer aan een goede helderziende te vragen of die daar raad in weet of om bij een goede regressietherapeut zelf te kijken in een toestand van bewustzijnsverandering om te kijken wie dat is en wat voor boodschap hij over wilde brengen en wat de bedoeling van die boodschap is. Ik raad u aan om het zo te benaderen.

Vraag: U zegt, kinderen zoeken ouders uit waar ze zich veilig bij voelen. Hoe komt het dat ik bij ouders terecht ben gekomen waar ik niet veilig was? Is dat dan ook een eigen keuze?

Antw.: Heel vaak wel. Misschien vindt u dat vreemd dat ik dat zeg. Ik heb mensen bij me gehad die voordat ze in regressie gingen zeiden, ik kan je zo wel vertellen dat ik die ouders niet gekozen zou hebben, dat had ik dan nooit gedaan. Maar tijdens de regressie zeiden ze, verrek het is toch waar, nou zie ik het pas. Als iemand bij een diamantmijn staat, en een stuk diamant opraapt, dan lijkt het of hij een dof stuk glas opraapt. Waarom wordt het een diamant? Omdat hij geslepen wordt op slijpvlakken die harder zijn dan de diamant zelf. Daar krijgt hij zijn lichtstraling. Soms is het nodig dat wij weerstand ervaren en ontmoeten in ons leven, dat we door dingen heen moeten gaan om iets te leren om onszelf innerlijk te verrijken. Het kan zijn dat die ouders om die reden gekozen zijn om het leerproces op gang te brengen, wat we misschien wel stelselmatig hebben ontkend en zolang we ontkennen dat er leerprocessen aan de gang zijn, dan blijven ze komen net zo lang tot je er doorheen bent gegaan en je ze hebt opgelost. Het kan zijn dat het zo iets is geweest.

Vraag: Door onbegrip en verharding in deze maatschappij raken waardevolle mensen de weg kwijt. Op welke manier kunnen zij de weg weer terug vinden naar hun ware innerlijk en de emoties weer hanteerbaar maken? Kunt u wellicht een aantal algemene handvatten noemen?

Antw.: Als iemand onbegrip en hardheid ervaart in deze maatschappij, die inderdaad hard is, en daar de weg in kwijt raakt, dan is het verstandig om via een regressie eens te kijken waarom wil hij dan in die maatschappij, die zo hard is, zijn? Wat vindt daar moeilijk aan? Ben je wel goed geďncarneerd? Het kan zijn dat je te vroeg bent gekomen. Het kunnen allerlei redenen zijn en het is moeilijk dat hier even aan te geven, maar een regressie geeft daar soms heel duidelijk antwoord op en dat brengt je meer bij je zelf. Op die manier wordt je weerbaarder zodat je voelt wat je aanvoelt en hoe je dat kunt doen. Je draagt het allemaal in jezelf mee.

Vraag: Als kinderen voor hun geboorte hun ouders uitkiezen. Wat moeten mensen hier van denken die geen kinderen kunnen krijgen? Is er dan geen ziel die bij hen wil komen?

Antw.: Ik denk dat we het zo niet moeten zien. Er zijn mensen die misschien iets moeten leren uit het feit dat, en wie ben ik om dat bepalen, ze geen kinderen kunnen krijgen. Misschien zit daar een bepaald leerproces achter. Dat is moeilijk te zeggen. Misschien hebben ze in een ander leven dingen gekend waarom ze het nu niet willen. Het is niet van te voren te bepalen. De menselijke ziel gaat bij zijn ontwikkelingen vreemde wegen in en daar kun je theorieën over opbouwen die volkomen anders blijken uit te pakken als je daar in regressie naar kijkt hoe het werkelijk gegaan is. Het moet niet zo zijn dat iemand zichzelf daar verwijten over maakt als dit gebeurt.

Het gebeurt soms ook dat de ouders al kinderen hebben en zich nog een kind aandient en voortdurend eigenlijk de ziel van dat kind aanwezig is en aandringt, ik wil bij jou geboren worden terwijl die moeder tegen die ziel zegt, maar ik heb al vier kinderen, ik wil er geen vijfde bij, het zal me te veel worden. Ik zou jou tekort doen in aandacht als dat door zou gaan. Toen ik in regressie met deze vrouw naar de kliniek in de sferen ging, een van de vele ziekenhuizen in Zomerland, zoals men dat noemt, waar zij mocht kijken in de zogenaamde diagnosekast, een soort televisiekast waarin je kunt kijken naar ziekten en aandoeningen die artsen die daar zijn, toelichten. Ik heb ook artsen hier op aarde in contact gebracht met artsen daar, en ook zij mochten in die diagnosekast kijken, en dan kunnen zij diagnoses stellen die ze zelf, ook niet met aanwijzingen van hun patiënten, niet kunnen maken.

Ze krijgen soms aanwijzingen van de artsen van gene zijde waar ze heel dankbaar voor zijn. Maar even terug naar die vrouw. Zij zag in de diagnosekast dat ze zwanger was, terwijl ze dat niet was. En die ziel van dat kind die bij haar wilde komen had als het ware zichzelf daarin geprojecteerd, ik wil er zijn en die wil was zo sterk dat ze op die manier aangaf, dat wil ik toch doorzetten. Ik heb met de ziel van dat kind gepraat en gevraagd waarom ze dit zo graag wilde. Dat kind antwoordde dat ze al zo lang zocht naar een mogelijkheid om weer op aarde te komen en dat ze nu persé wilde doorzetten en nu absoluut door wilde gaan. Ik heb dat kind terug laten kijken in de kinderziel in het verleden en toen bleek dat die kinderziel iets hardnekkigs in zich had, iets van, ik wil mijn zin doordrijven. Dat is natuurlijk niet een goede aanzet om geboren te worden en een moeder daarmee te belasten. Ik heb haar gevraagd zou je niet eens met anderen willen praten want dit is toch zo niet een goede manier om weer naar de aarde te komen, en toen kwam er een lichtend wezen naar die kinderziel en die sprak met haar en bracht haar weer tot rede en ze is heel gelukkig weer naar de lichtsferen teruggekeerd.

Ik heb haar gevraagd, wil je anderen die ditzelfde gevoel hebben daarmee helpen?, want je kunt daar heel veel mee doen vanuit je eigen ervaringswereld. Op die manier maken we ook een netwerk in de andere sferen om daar veel meer rust in te brengen. U ziet dan mijn werk zich verder uitstrekt dan alleen mijn cliënten.

Vraag: Ik heb het syndroom van Sögren en heb daardoor ME-achtige klachten  en ik heb gehoord van verschillende therapeuten dat ik niet goed geaard of geďncarneerd ben. Heel vaak voel ik me angstig als ik alleen ben in het donker. Mijn kinderen kunnen niet goed slapen als ze alleen in hun kamertje zijn. Zijn hier ook de Gouden Wachters van toepassing? Wil u hier wat van zeggen? Wat is het verschil tussen niet goed geaard en niet goed geďncarneerd zijn?

Antw.: Ik denk dat het soms samen gaat.. Niet goed geďncarneerd zijn betekent je bent eigenlijk niet goed teruggekomen bent op aarde met het voornemen er echt weer te zijn, Het is een halfslachtig besluit. en je twijfelt een beetje of je niet dat nostalgische gevoel toegang moet geven van, het was daar zo goed en nu ben ik hier en ik moet die harde wereld in. Het tweede is dat ik geloof dat ME behandeld kan worden op de wijze die ik heb aangegeven, namelijk om te onderzoek of daar entiteiten zijn. Als iemand niet helemaal zichzelf is, is er ook toegang voor anderen om daar in te komen. Het aura is zwak, de aura fladdert een beetje, en dan kunnen er vrij gemakkelijk, anderen binnenkomen. Dat kan er toe leiden dat er een akelige sfeer in huis ontstaat. Het kan zijn dat het huis oud is of dat er in het huis iets gebeurd is of dat er in het huis entiteiten ronddwalen die daar niet horen, maar eigenlijk wel rust zouden willen hebben. En omdat ze geen rust hebben, die onrust als het waren spuien en laten voelen wat die kinderen ervaren en ook degenen die daar als ouders verkeren. Laten we het onderzoeken, want zo theoretiseren we een heleboel, maar het zou tot al deze mogelijkheden behoren. Als ik dat van die ME hoor denk ik dat we daar vakkundige begeleiding bij nodig hebben. Ik geloof de minister niet die zegt dat dat met gedragstherapie op te lossen zou zijn.

Vraag: Zijn er tegenwoordig meer kinderen met dit soort problemen dan twintig jaar geleden?

Antw.: Ik heb het gevoel van niet en dat dit er altijd wel geweest is, maar dat het nu meer aan het daglicht komt. Of omdat ouders er meer voor open staan door er naar te luisteren. Er zijn meer mensen spiritueel geďnteresseerd, die naar kinderen willen luisteren. Terwijl vroeger het kind maar moest gehoorzamen, althans in mijn tijd was het zo: dat je niet te veel moest praten. Doe nu maar wat je gezegd wordt; zorg maar dat je goed leert, dat je braaf bent en dan is het wel goed en dan is er natuurlijk niet veel ruimte om aan deze dingen te denken waar kinderen nu over durven te spreken.

Vraag: Wat is de bedoeling van miskramen? Ik heb drie miskramen gehad voor ik mijn dochter kreeg.

Antw.: Miskramen of doodgeboren kinderen kunnen verschillende oorzaken hebben. Het kan zijn dat een ziel zich teruggetrokken heeft uit het in opbouw zijnde kinderlichaam. Bij de Orde der Verdraagzamen werd destijds gezegd, ik vond dat heel aannemelijk, dat het soms een aanvulling is, de gang door de baarmoeder en niet levend geboren worden, op de vele ervaringen die iemand al in de loop van levens heeft opgebouwd, en een ervaring die hij nog mist om eigenlijk te voltooien wat hij in zichzelf voelt. De vraag wordt ook wel eens gesteld waarom wordt een kind geestelijk gehandicapt geboren? Heel vaak heeft dat te maken met de wens van de kinderziel, die op zich helemaal niet gehandicapt is, maar volkomen zuiver en heel is, maar de wens is om te zien hoe ouders, en de omgeving, om zouden gaan met deze handicap. In heb in regressietherapie wel meegemaakt dat iemand beleefde in een vorig leven als een mongoloďde kind geboren te zijn en dat ook verteld, ik wilde weten voor mijn geboorte, hoe zouden ze met mij omgaan als ik nu geboren wordt zoals ik nu ben? Soms heeft het ook met het karma van de ouders te maken. Het grijpt als radertjes soms in elkaar. Hoe zeer het ook dramatisch is, het is schitterend om te zien hoe dit allemaal in elkaar past.

Vraag: Waarom zoekt een ziel een moeder uit die het kind kort na de geboorte doodt?

Antw.: Dat is een zo individuele vraag dat ik daar moeilijk antwoord op kan geven. Ik kan voor dat kind niet spreken en voor die moeder kan ik niet spreken. Het kan een kwestie van karma zijn. Er kunnen allerlei omstandigheden bij zijn. Wel is het zo dat de kinderziel voor de geboorte geweten heeft dat dit zou gebeuren, daar kunnen we heel zeker van zijn, en heeft het niet zo zeer opgezocht als wel geweten dat dit zal gebeuren en dat ingepast in het totale plan van de zielevolutie.

Vraag: Wordt elk kind bewust geboren? Kiest iedere ziel bewust om te incarneren?

Antw.: Niet altijd. Was dat maar waar. We hebben twee tegenvoeters bij de incarnatie. Deze twee tegenvoeters zijn beide zielen die snel incarneren. Het zijn degene die zeer bewust incarneren, van ik moet er nu zijn, en degenen die heel onbewust incarneren en die maar overlaten waar een vrucht in ontwikkeling is, dat is heel onbewust. Natuurlijk is dat in de hele ontwikkelingsgang van de ziel tragisch. Helaas gebeurt dat. Er is te weinig ontwikkeling nog geweest. Degenen die heel snel incarneren, omdat ze een vast voornemen hebben, ook daar moeten we voorzichtig in zijn.

Vraag: Onze dochter heeft anorexia boulimie en verwond zichzelf. Kunt u zeggen of er iets in de persoonlijkheidsstructuur ontbreekt? Is er een algemene oorzaak aan te wijzen? Spelen vorige levens een grote rol? Regressie aangetoond vorig leven, Erg driest, blind en verongelukt.

Antw.: Het is niet uitgesloten dat die gevolgtrekking die u daarbij noemt, juist is. Het is alleen proefondervindelijk vast te stellen of dat zo is. Dat zelf verwonden heeft meestal iets te maken met inwoning in de aura van ongewenste overledenen, die daar dus nogal kwaadaardig mee om gaan. Maar dat is dus een kwestie van onderzoek.

Vraag: Hoe zijn mensen te genezen die door in kou gezet te zijn en zich in de steek gelaten te voelen hun hart niet volledig kunnen gebruiken?, maar dan hun wilskracht en ego gebruiken, wat niet goed is.

Antw.: Op zich is het niet verkeerd om je wilskracht te gebruiken. Wilskracht moet je niet altijd met ego verwarren. Wilskracht is soms heel belangrijk, juist al we dingen willen bereiken, zullen we zonder onze wilskracht niet zo heel ver komen. Bij mensen die zich in de steek gelaten voelen heeft het ook vaak te maken met een impressie, een gevoel dat in vorige levens ontstaan is. Van ze moeten me niet of ik hoor er niet bij. Als dat gevoel zich toen gevestigd heeft kan dat gevoel in dit leven nog doorspelen. Dan kan dat met regressie onderzocht worden, hoe kwam dat toen? Want dat hoeft niet voor altijd zo te blijven. Zolang je daar mee door blijft gaan verandert het ook niet. Je moet één keer het inzicht krijgen dat het niet meer hoeft, dat het niet meer nodig is. Door het inzicht weet  je wie je zelf bent. Wat je eigen egokracht is, is iets anders dan de wil. En je zelfrespect herwinnen dat is allemaal mogelijk met deze dingen.

Vraag: U zou het nog over dagdromen hebben.

Antw.: In het boek "Dagdromen in vorige levens” kunt u lezen dat ik voor het eerst dagdroomtherapie verbonden heb met regressie. De dagdroomtherapie zelf werkt niet met regressies. Maar omdat je in de dagdroom mensen in een toestand van veranderend bewustzijn brengt, kun je vanuit die dagdroom heel gemakkelijk in een regressie overstappen en kun je als het ware verder gaan in een regressie. Het mooie van de dagdromen is dat ze verkennend maar ook therapeutisch werkzaam kan zijn.

Verkennend omdat je door de dagdroom heel veel te weten komt van de cliënt, je kun heel veel kunt begrijpen van wat er in de persoon om gaat. En het mooiste van alles vind ik dat het multicultureel is.

Ik heb met Midden-Afrikanen gewerkt, met Australiërs, Turken, kortom met mensen uit allerlei werelddelen, en ze hebben allemaal dezelfde symbolen in de dagdroom. Dat betekent dat je niet apart hoeft te studeren om met een buitenlander te werken en het dagdroomboek geeft een aantal gegevens waar al mee te werken is als je diagnostisch en therapeutisch werkzaam wilt zijn, dan kun je daar een heel eind mee komen, ook voor jezelf. Kortheidshalve verwijs ik daar naar omdat ik anders een hele lange opsomming moet geven van symbolen die in zittingen naar boven kwamen maar ik noem er een en dat is het huis. Het huis is niet alleen, zoals bij ons, de veiligheid die het ons biedt, maar ook het symbool van de persoonlijkheid. Ik wil het hier bij laten voor vanavond.

 

Tekst: Paul Caron