Om even bij stil te staan

Die hele grappenmakerij die ruimte-tijd wordt genoemd is hypnose!
Suggesties, ze zijn niet waar tot we ermee instemmen, tot we ze accepteren.
Suggesties die ons binden zijn niets anders dan een aanbod, een voorstel, tot we ze accepteren en ze tot ketenen slaan, op maat gemaakt voor onszelf.

Wat zich voor de ogen van het publiek afspeelt, is het spel van suggesties die overtuigingen worden die zichtbaar worden, ideeën die steen worden voor wie daarin gelooft.

We sterven aan onze overtuigingen, dacht hij. Elke minuut overlijdt er iemand aan terminale illusie Uit: Richard Bach - Maria onder hypnose
*****
Jij, reiziger in het universum
die als een meteoor door het leven gaat,
zorg dat je val in de leegte niet tevergeefs is
ga niet rechtstreeks van niets naar niets
maar geef je vluchtige aanwezigheid in deze
vluchtige werkelijkheid betekenis
door te streven naar de edelste aller prestaties
en het hoogste doel van Bewustzijn
dat de Materie groots maakt:
liefde door onthechting.
Er zit een boeddha in je:
laat hem groeien tot je
een van zijn incarnaties wordt.
Zorg dat, in de eeuwige stroom van niets naar niets,
tussen het ene niets en het andere,
Bewustzijn en Liefde
hun plaats krijgen in de evolutie
van dit universum
uit: Giulio Cesare Giacobbe - Boeddha in 5 weken
*****

Slechts dát vertellen wat van betekenis is voor anderen. Alleen vragen naar dat wat je weten wilt. In beide gevallen beperkt tot datgene wat werkelijk het eigendom van de spreker is. - Alleen discussiëren om een resultaat te bereiken. Alleen "hardop denken" met degenen voor wie dat zin heeft. Alleen dan small talk de tijd en de stilte laten vullen, als het kan dienen tot brug voor het onuitgesprokene tussen twee gelijkgestemden. Een goed dieet voor hen die de waarheid ervaren hebben van de woorden: "Voor ieder ijdel woord dat ge gesproken hebt ". Maar in het gezelschapsleven nauwelijks populair.

 

Honger is mijn woonplaats in het land der hartstochten. Honger naar gemeenschap, honger naar rechtvaardigheid, ­een gemeenschap gebouwd op rechtvaardigheid en een rechtvaardigheid verworven in gemeenschap.

Alleen het leven dekt de eisen van het leven. En deze honger wordt alleen gestild als mijn leven zo gevormd wordt, dat mijn eigen aard een brug wordt voor anderen, een steen in het hemelbouwwerk der rechtvaardigheid.

Niet bang zijn voor jezelf, maar leven vanuit je eigen aard - helemaal, maar gericht op het goede. Niet de anderen volgen om gemeenschap te kopen, niet de conventie tot wet maken in plaats van de rechtvaardigheid te leven.

Bevrijding en verantwoording. Zo werd er slechts één geschapen, en als hij het opgeeft, is de inzet die de zijne had kunnen zijn voor eeuwig verloren.

 

Dag Hammarskjöld – Merkstenen
*****

Ik zou medelijden met mezelf kunnen hebben en me kunnen afvragen waarom het mij allemaal moest overkomen, maar dat doe ik niet. Ik ga geen perfect leven wensen. De tegenslagen in je leven zijn tests die je dwingen een keus te maken tussen opgeven en op de grond blijven liggen of het zand van je kleren slaan en met nog meer kracht opstaan. Ik kies voor het laatste. Waarschijnlijk zal ik met nog meer tegenslagen te maken krijgen voordat het leven klaar is met mij, maar ik zal nooit op de grond blijven liggen.

Uit Sterrenhemel - Colleen Hoover.
 

*****

Dwaze vrouw, hoopte je echt dat er maar één realiteit bestond? Luister, achter elke schaduw hurken de Anderen en weinigen kleden zich in menselijke gestalten.-
(De leringen van de Matriarch)
Uit: Tais Teng - Avalon uit je ooghoeken
*****
In het begin was de aarde chaos: gloed en licht vermengd tot een korrelig grijs. Er heerste geen stilte, evenmin klonk een gerucht en alle vormen waren nog onbestendig.
M’gumba hurkte aan de oever van een meer, dat uit gelijke delen water en lucht bestond en zong het Eerste Lied.
Stenen barstten open en stuurden groene loten omhoog.
De mist spleet in licht en duisternis, in leegte en materie.
De klei ontwaakte en koos gestaltes van vlees en bloed, alles in overeenstemming met Het Lied van M’gumba. De aarde kleedde zich in regenwouden, in kleurige bergen. De naam van Het Eerste Lied was Leven en Groei.
Toen zijn broeder Ngai het Lied hoorde, werd hij echter afgunstig en hij hurkte naast M’gumba neer.
‘Er is een Tweede Lied, broeder,’ zei hij.
(De Grondslagen der Magie, deel 9, 78ste druk, Universiteit van Jenne)
Uit: Tais Teng - Je lied is kil
*****
Er is in het hart van ieder mens een honger die door niets kan worden gestild – een honger naar een grotere waarheid dan waarvan de meeste mensen weet hebben, een honger naar het ware, een honger naar het verhevene.
De oorsprong van dit verlangen is het heimwee veroorzaakt door de herinnering van de ziel aan ons geestelijk thuis, waaruit wij voortkwamen en waarheen wij nu terugkeren. Het is de nostalgie van de ziel, van de geest-ziel van de mens. -
 G. de Purucker -
*****
Uit het hart komen alle grote dingen van het leven.
Hier woont het geweten, en liefde en vrede en volmaakt zelfvertrouwen, hoop en goddelijke wijsheid.
- G. de Purucker -
*****

En omdat ik van het leven houd
Weet ik dat ik ook van de dood zal houden.
Het kind huilt wanneer
De moeder het weghaalt van de rechterborst
Maar vindt even later
Troost bij de linker. 

Rabindranath Tagore
*****
Klank van de ziel
De afhankelijkheid van mij is de enige afhankelijkheid die weldadig is.
De afhankelijkheid van 'mij' betekent afhankelijkheid van de liefde.
Wees afhankelijk van de liefde, niet echter van hen die je liefhebt.
Liefhebben moet je allen, moet je ieder.
Stem erin toe veel te verliezen, ja zelfs alles;
stem er echter niet in toe mij te verliezen.
Maar, wat ben ik? Ik ben je liefde voor mij.
Zonder liefde voor mij is er ook geen liefde voor iemand.
Zonder liefde voor mij zul je afhankelijk zijn van de eerste de beste die je op je weg tegenkomt.
Wees afhankelijk van de liefde om vrij te zijn van elke andere afhankelijkheid.
Uit: Vesna Krmpotic (1932, Dubrovnik) - Klank van de ziel
*****
 
Men zou niet altijd kunnen zeggen wat het is dat je insluit, je ommuurt, je schijnt te begraven, maar je voelt toch ik weet niet welke tralies, welke hekken, welke muren. Is dit alles verbeelding, fantasie? Ik denk het niet, en je vraagt je af: mijn god, is het voor lang, is het voor altijd, voor de eeuwigheid? Weet je wat, de gevangenis doet verdwijnen? Dat is elke diepe, ernstige genegenheid. Vrienden zijn, broeders zijn, liefhebben, dat opent de gevangenis met een soevereine macht, met een machtige betovering.
Vincent van Gogh  - Brief aan zijn broer, juli 1880
*****
 
 
EEN VRIEND LUISTERT NAAR DE MELODIE VAN JE HART
 
VAN OUDSHER HEBBEN WIJZE mannen en vrouwen de waarde van vriendschap geprezen en het geheim van een vriend tot uiting gebracht in steeds weer nieuwe beelden. Eén beeld staat bijzonder diep in mijn geheugen gegrift: 'Een vriend is iemand die luistert naar de melodie van je hart - en jou deze weer voorzingt als je haar een keer hebt vergeten.'
Ik weet niet meer van wie deze uitspraak is. Maar dat een vriend luistert naar de melodie van mijn hart, is voor mij een prachtig sym­bool. Een vriend hoort heel precies wat mij ten diepste beweegt. Hij luistert naar mijn hart om te ontdekken wat de grondmelodie van mijn leven is, om te zien wanneer en hoe mijn leven gaat vibreren en stromen. En als ik deze melodie heb vergeten omdat ik van mijzelf vervreemd ben geraakt door de eisen die het leven van alledag aan mij stelt, dan zingt een vriend mij deze melodie voor. Hij brengt mij weer in contact met mijn eigenlijke kern, met mijn ware wezen. Hij laat mij weer zien wie ik ben. Een vriend herinnert mij aan datgene wat ik ten diepste ben. Zijn taak houdt dus veel meer in dan mij slechts begrijpen en mij alleen maar bijstaan. Integendeel, hij neemt de melodie van mijn hart in zich op om haar weer opnieuw te laten klinken als ze in mij is verstomd.
bron: Boek van Levenskunst – Anselm Grün
*****
 

En een vrouw met een kind aan haar boezem zei: Spreek tot ons over kinderen.
En hij zei:

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Ze zijn de zonen en dochteren van het Verlangen van het leven naar zichzelf.
Ze komen door je maar zijn niet van je.
En alhoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe
Je mag hun je liefde schenken, maar niet je gedachten
Want ze hebben hun eigen gedachten
Je mag hun lichamen een huis geven, maar niet hun zielen
Want hun zielen vertoeven in het huis van morgen, dat je niet kunt bezoeken, zelfs niet in je dromen
Je kunt proberen als hen te zijn, maar maak ze niet gelijk aan jou
Want het leven gaat niet terug noch draalt het bij gisteren

Jullie zijn de bogen waarmee de kinderen als levende pijlen voort gezonden worden
God die de boogschutter is ziet het doel op het oneindige pad, en Hij buigt jou met al Zijn macht zodat Zijn pijlen ver gaan.
Laat je met blijheid buigen, want op dezelfde manier als dat hij zijn pijlen liefheeft, zo heeft hij ook de boog lief die stabiel is om de pijlen mee af te schieten
Uit: Kahlil Gibran - De profeet
*****
 
Grote mensen houden van cijfers. Wanneer je hun vertelt van een nieuwe vriend vragen ze nooit het belangrijkste. Ze zeggen nooit: "Hoe klinkt zijn stem? Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij vlinders?” Maar ze vragen: "Hoe oud is hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel broertjes heeft hij? En hoeveel verdient zijn vader?” Dan pas vinden ze dat ze hem kennen. Als je tegen de grote mensen zegt: "Ik heb een prachtig huis gezien van roze baksteen, met geraniums voor de ramen en duiven op het dak…” dan kunnen ze zich dat huis niet voorstellen. Je moet zeggen: "Ik heb een huis van vijftigduizend gulden gezien.”—Dan roepen ze: "Wat mooi!”
En al net zo gaat het als je zegt: "Het bewijs dat de kleine prins bestaan heeft, is dat hij er lief uitzag, dat hij lachte en een schaap wilde hebben. Als je graag een schaap wilt hebben is dat het bewijs dat je bestaat.” Ze zullen de schouders ophalen en je voor een klein kind uitmaken. Maar als je zegt: "De planeet waar hij vandaan kwam is de asteroïde B612”—dan geloven ze het meteen en laten je verder met rust met hun vragen. Zo zijn ze nu eenmaal. Je moet het ze maar niet kwalijk nemen. Kinderen moeten veel geduld hebben met de grote mensen.
Uit: De kleine prins - Antoine de Saint-Exupéry
*****
 
 Toegangspoort tot de innerlijke burcht
[volgens Teresa van Avila]


Zoeken naar stilte, mediteren: het kan van mens tot mens verschillende waarde en betekenis hebben. Misschien is het zelfs wel zo, dat de verschillende betekenissen door elkaar heen lopen en dat we allemaal het mediteren van tijd tot tijd verschillend waarderen. Hoe het ook zij, het zoeken naar stilte bracht je op weg en ongemerkt ontkom je niet meer aan haar trekkracht. Stilte trekt je als een magneet naar het kasteel in de verte, de innerlijke burcht, waarin Teresa van Avila je wil binnenleiden.


Met het beeld van de innerlijke burcht wil Teresa uitdrukken, dat we meer zijn dan alleen de buitenkant die we kunnen waarnemen. Er is in ons nog een andere werkelijkheid, een geestelijke diepte, een spoor naar God, die we in ons diepste wezen vermoeden en we zijn steeds op zoek naar de beleving van een relatie met die God.

Teresa zegt: onze ziel is gemaakt door God naar zijn beeld en gelijkenis.
De schoonheid en ontvankelijkheid van de ziel zijn met niets te vergelijken, maar wij denken maar zelden aan het goede en waardevolle van de ziel en we doen ook te weinig moeite om ons met onze ziel te verbinden en dat is (volgens haar) de echte zonde van de mens. We moeten onze ziel beschouwen als een burcht waarin we kunnen binnengaan, een kasteel, gemaakt uit één helder kristal.

Je moet je voorstellen dat dit kasteel vele verblijven heeft. Er zijn verblijven boven, beneden en rondom het centrum. Middenin, in het centrum, ligt het voornaamste verblijf waar de dingen van groot geheim tussen God en de ziel plaatsvinden. In het centrum van de ziel borrelt een bron van leven op en heel de schoonheid van de ziel komt van het feit dat God in haar woont en haar verlicht.
Velen bevinden zich nog buiten het kasteel of nog maar net binnen haar poorten en zijn nog niet de vertrekken binnengegaan. Ze zijn zich er niet of nauwelijks van bewust dat er een kostbaar vertrek toegankelijk is in het binnenste van het kasteel. Het enige wat van binnenuit naar buiten doordringt is een heel zacht geruis, wat alleen maar te horen is als je helemaal stil wordt en je oor tegen de muren te luisteren legt.

Het is daarom van het grootste belang, dat je je vrijmaakt van al het rumoer dat van buitenaf meekomt naar binnen en van al het rumoer dat uit je eigen binnenste opklinkt, zo vrij dat er alleen maar stilte is en ruimte om het stille ruisen van de innerlijke bron te voelen die je van het binnenste vertrek bewust maakt.
De bewustwording dat we in ons innerlijk die bron meedragen, dat het God zelf is die in ons deze bron wil zijn, roept in ons het verlangen wakker om met Hem contact te maken. Maar hoe kunnen we met deze God contact maken, als Hij zich telkens aan onze beeldvorming en aan ons begrip onttrekt?

Teresa zegt: hoewel we van goddelijke oorsprong en beeld van God zijn, zullen we een lange weg moeten afleggen voor we echt met God als de ‘Ander-in-ons’ in contact kunnen komen.
Bij elke ontmoeting zal een beeld ontstaan van die Ander in ons, maar telkens zullen wij dit beeld weer moeten loslaten om vrij te zijn voor een nieuwe ontmoeting, waar we de Ander weer met andere ogen zullen kunnen zien. God laat zich telkens anders kennen. Elke ontmoeting, elke ervaring verandert ons beeld van Hem en vraagt van ons, ons niet aan dat beeld vast te klampen, omdat we onszelf daardoor zouden beletten weer in een nieuwe ontmoeting binnen te gaan.

Al deze verschillende ontmoetingen worden door Teresa ‘verblijven van de ziel’ genoemd. Bij iedere ontmoeting met de Ander wordt een nieuw verblijf geopend en komen andere aspecten van zijn wezen aan het licht. Zo worden we telkens uitgenodigd ons beeld te corrigeren en te vervolmaken.
Zo worden we ook in die ontmoetingen door de Ander steeds verder geleid door de verblijven van zijn kasteel, tot we helemaal in het binnenste vertrek zullen zijn binnengekomen.

Bron: Mientje Luiken - Verlangen naar stilte
 *****
Er wordt gezegd dat de mens zijn ware ik pas leert kennen in extreme situaties, op momenten dat de omstandigheden het onmogelijk maken om volgens de vaste waarden te reageren die jarenlang door ouders, school, vrienden en andere invloeden van buitenaf zijn opgelegd.
Een crisis is als een scherp fruitmes. Het verwijdert de schil en legt de kern bloot: de ongepolijste, meest instinctieve toestand, waarin het zelfbehoud de overhand heeft op de moraal.

Bron: 'Sebastian Fitzek - De zielenbreker'