Versjes die Adriana schreef voor mensen die afscheid moeten nemen.

 
Op deze pagina deel ik versjes die Adriana in de loop der tijden geschreven heeft om familieleden en vrienden van mensen die het tijdige met het eeuwige hebben verwisseld - en waarvan dus afscheid moet worden genomen - tot troost te zijn. 
 
 Afscheid

Als je de liefste wordt ontnomen
die voor jou het dierbaarst is
Kun je er niet aan ontkomen
dat het wordt een groot gemis

Daarom wens ik jullie sterkte
in de tijd die komen gaat
dat je aan hem zult blijven denken
als jullie beste kameraad

11.7.2016 Adriana
 


De boer die sterft

De boer
die sterft
hij heeft
geërfd
de eeuwige
Lichtvonk Gods

De God
die zich
nooit sterven
laat
en met ons
meegaat
vroeg
of laat

Wie we
ook zijn
’t zij
groot
of klein
Het leven
laat nooit
los

Adriana 26.3.2015


 
De dood houdt het leven vast

De dood houdt het leven vast
en laat niet los
totdat
het leven weer ontkiemt
zijn vleugels uitslaat
verder gaat
het voorjaar in hem ontwaakt

26.7.2015 Adriana


 
De dood

De dood
kan een bevrijding zijn
van alle lief en leed
De dood
een voorbereiding zijn
voor hetgeen
men nog niet weet

Dood is niet dood
’t is verder gaan
evolutie staat niet stil
alleen het lichaam
dat vergaat,
is slechts
de oude schil

Adriana 7.12.2014


 
De jaren gaan voorbij

De jaren gaan voorbij
alsof het dagen zijn
soms vervuld van geluk
soms van hartepijn

Alsof de lente pas begon
en alles stond in bloei
jong leven kondigde zich aan
en kwam in volle groei

De oogst van ’t leven
maakten jullie mee
in het midden van de zomer
als ouders heel tevree

En toen werd het oktober
de herfst die kwam er aan
en alles ging in ruste
de winter achteraan

De kiem van ’t nieuwe leven
zit in de kern verweven
en weldra zal ’t weer lente zijn
met pril geluk, geen hartepijn

3.7.2016 Adriana


 
De korrel in de voor

De korrel in de voor
hij sterft
Hij sterft
doch doet ontluiken
het nieuwe leven
door hem geërfd
staat weldra weer
op stuiken*

En goudgeel
glanzend
koren
herrijst als
nóóit tevoren
in het volle
LICHT

Adriana 26.3.2015

Stuiken: Zeeuws dialect voor schoven *




De Kringloop

Verdwijnend achter de horizon
zien we een silhouet
dat met de ondergaande zon
begint aan een nieuw couplet

De zon verdwijnt maar komt terug
aan de kringloop komt geen einde
want alles in de schepping en de natuur
dat is het eeuwige zijnde

10.7.2016 Adriana
 
 
 
 
 De liefde

De liefde
kent haar
eigen diepte
niet

Maar
op het uur
van scheiden
beproeving
en het lijden
legt zij
de link

Verbindt
en niet
verblind
ondervindt
de liefde
de diepgang
zonder einde

Adriana 10.3.2015


 

De mens is een Goddelijke drie-eenheid

De mens is een Goddelijke drie-eenheid
met ziel, geest en lichaam compleet
Zodra ziel- en geest ons verlaten
is ‘t niet meer wat ’t is geweest

Het leven is dan uit ons lichaam
zonder leven geen stoffelijk bestaan
Ziel en geest zijn Goddelijk dus blijvend
alleen ons lichaam dat zal vergaan

5.12.2016 Adriana


 

De schipper

De schipper vaart de haven uit
de horizon tegemoet
Hij strijkt de zeilen van zijn schuit
verdwijnt, maar niet voorgoed

Want ooit volgen ook wij de stroom
de stroom van die rivier
Hij brengt ons als in een droom
voorbij de laatste pier

We bevaren daar de grote Oceaan
die door liefde werd geschapen
We worden één met ’t groot geheel
en voelen ons als herschapen

Vaarwel , we zien jou ooit terug
maar afscheid dat doet pijn
En weten niet hoe lang het duurt
voordat we weer, bij elkander zijn

Adriana 2.3.2016


 

De seizoenen van ons leven

Alles bestaat uit seizoenen
de winter, de moederschoot
waaruit het leven in het duister
door zichzelf ontsproot

De lente, de natuur ontwaakt
met frisgroen morgendauw
het leven komt tot volle bloei
de luchten helderblauw

De zomer is de tijd van oogsten
en bruisend van energie
wordt er geleefd, gefeest
elk schept zijn eigen melodie

De herfst, sombere dagen
alles komt tot rust
de kringloop kent geen einde
het leven is een must

11.7.2016 Adriana
 
 
 
 
 De wedergeboorte

Wij leven in het najaar
De bloei hebben we gehad
We komen weer tot rust
omdat,  in het duister,
het leven hier niet eindigt
maar komt tot nieuw begin,
ons tot bloei doet komen
compleet en weer all-in

12.3.2017   Adriana



De zon gaat onder

De zon gaat onder
de dag sterft weg
de boot verdwijnt
maar onderweg
ver weg achter de horizon
een nieuwe dageraad

De vaart
komt er weer in
het heeft geen zin
’t anker uit te gooien

De stroom voert ons mee
in de oneindige Oceaan van
eeuwige liefde

Adriana 3.3.2015


Dood gaan

Het leven is niet eindig
ons lichaam echter wel
Het is een spel
van spelen met de dood
die als een herfstblad valt
gaat rusten in de schoot
van onze moeder Aarde
Ontkiemd, het leven weer hervat
en keer op keer de lente in zich draagt
Een kringloop zonder einde

25.10.2013 Adriana


Liefde verbindt

Ze is er geweest doch zal er altijd blijven
haar ziel en geest die zijn van eeuwigheid
Gevoelens en gedachten laten zich niet verdrijven
de God in haar evolueert altijd

Ze zocht haar God en zal haar/hem vinden
want het is de liefde die verbindt
Het lichaam dat laat zich ontbinden
maar in eeuwigheid blijft zij Gods kind

Adriana 30.5.2016


Een kleine stip
verdwijnt achter de horizon
Zijn zeilen gestreken
zijn taak volbracht
Niet de nacht neemt hem op
maar de dageraad
in het eeuwige licht der liefde

Adriana


 
Een mens is niet zijn lichaam

De mens is niet zijn lichaam
de mens is ziel en geest
Het is dát wat blijft leven
en er altijd is geweest

Met andere woorden:

Gevoelens en gedachten
geraken we nooit kwijt
Ons lichaam is slechts tijdelijk
en verandert op zijn tijd

Adriana

 
 
 
BewarenBewarenBewaren